ZAMAN YÖNETİMİ
Bu hikaye Northwesten üniversitesi iş idaresi master öğrencileri ile
zaman yönetimi dersi profesörü arasında gecer: Profesör sınıfa girip
karşısında duran, dünyanın en seçilmiş öğrencilerine kısa bir süre
baktıktan sonra,bugün zaman yönetimi yapıcagız dedi.Kürsüye yürüdü,
kürsünün altından kocaman bir kavanoz çıkarttı.
Arkasından
kürsünün altından yumruk büyüklüğünde taş aldı ve taşları büyük dikkatle
kavanozun içine yerleştirmeye başladı.Kavanozun daha başka taş
almayacağına emin olduktan sonra öğrencilerine döndü ve kavanoz doldu mu
diye sordu. Ögrenciler hep bir ağızdan doldu diye cevapladı.Profesör
öylemi dedi ve kürsünün altına eğilerek bir kova mıcır çıkarttı.Mıcırı
kavanozun ağzından yavaş yavaş döktü.Sonra kavanozu yararak mıcırın
taşların arasına yerleşmesini sağladı.
Sonra,
öğrencilerine dönerek bir kez daha bu \"kavanoz dolumu\" diye sordu.Bir
ögrenci: \"dolmadı herhalde\" diye cevap verdi.\"Doğru\" dedi.Profesör, gene
kürsünün altına egılerek bır kova kum aldı ve yavaş yavaş tüm kum taneleri
taslarla mıcırların arası nüfuz edene kadar döktü. Gene öğrencilerine
döndü ve \"bu kavanoz doldumu\" diye sordu. Tüm sınıf bır agızdan \"hayır\" dıye
bagırdılar.
\"Güzel\" dedi
profesör kürsünün altına eğilerek bir sürahi su aldı ve kavonoz
agzına kadar doluncaya dek suyu bosalttı. Sonra ögrencılerıne dönerek bu
deneyin amacı neydi\" diye sordu. uyanık bir öğrenci hemen: \"zamanımız
ne kadar dolu görünürse görunsun daha ayırabılecegımız vaktimiz mutlaka
vardır\" diye anlattı.\"Hayır\" dedi Profesör,
Bu deneyin esas anlatmak istediği
eğer büyük taşları baştan yerleştiremezsen küçükler girdikten sonra
büyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsın gerçeğidir. Öğrenciler
saskınlık ıcınde bırbırlerıne bakarken Profesor devam etti \"Nedir
hayatınızdaki büyük taşlar? Çocuklarınız, eşiniz, sevdikleriniz,
arkadaşlarınız, eğitiminiz, hayalleriniz, sağlığınız, bir eser yaratmak,
başkalarına faydalı olmak, onlara bir şey öğretmek! Büyük taslarınız belkı
bunlardan birisi belkide bir kaçı, belki hepsi. bu aksam uykuya yatmadan once ıyıce dusunun ve sızın buyuk taslarınız hangılerıdır ıyı karar verın. Bilin ki
büyük taslarınızı kavanoza ilk olarak yerlestırmezsenız hic bır zaman bır
daha koyamıyıcaksınız, buda hıc bır zaman gercek kısı olmayacagınızı
gösterır...
Alıntı

Kurban keserken

Sual: Kurban nasıl kesilir?
CEVAP: Maddeler halinde bildirelim:
1- Önce diz boyu çukur kazılır. Kurbanın gözleri tülbentle bağlanır. Kıbleye dönük olarak sol yanı üzerine yatırılır. Boğazı çukurun kenarına getirilir. İki ön ve bir arka ayakları, uçlarından bir araya bağlanır. Üç kere bayram tekbiri okunur. Sonra (Bismillahi Allahü ekber) diyerek, deveden başka hayvanın boğazının herhangi bir yerinden kesilir. (Bismillahi) derken, (h)yi belli etmek gerekir. Belli edince, Allahü teâlânın ismi olduğunu düşünmek lazım olmaz. (h)yi açıkça belli etmezse, Allahü teâlânın ismini söylediğini düşünmek gerekir. Bunu da düşünmezse, hayvan leş olur, yenmez.
2- Sadece Bismillahi veya Bismillahirrahmanirrahim yahut Lâ ilâhe illallahü demek de caizdir. Fakat evlâ olanı, (Bismillahi Allahü ekber) demektir.
3- Besmele çekilince, hemen kesmek şarttır. Besmele çektikten sonra bıçağı bilerse, Besmeleyi tekrar etmesi gerekir. Besmele çektikten sonra hayvan yerinden kalkarsa, yatırdığı zaman tekrar Besmele çekmesi gerekir. Fakat, bir kelime söylemek, bir lokma yemek ve bir yudum su içmek gibi az bir ara vermenin zararı yoktur.
4- Besmele çektikten sonra, elindeki bıçağı bırakıp, başka bir bıçak alsa, Besmeleyi tekrar çekmesi gerekmez.
5- Bir hayvan için Besmele çekildikten sonra, onu bırakıp başka bir hayvan kesilecek olsa, Besmeleyi tekrar çekmek gerekir.
6- Arka arkaya birkaç hayvanı boğazlayacak kişinin, hepsi için ayrı ayrı Besmele çekmesi gerekir. Fakat, hayvanları üst üste yatırıp kesecek olsa, bir Besmele kâfidir. Bir hayvanı iki kişi kesse, ikisinin de Besmele çekmesi gerekir.
7- Besmele unutulursa zararı olmaz. Kasten Besmelesiz kesmek haramdır.
8- Hayvanın boğazında yemek, nefes borusu ve iki yanda birer kan damarı vardır. Bu dört damardan üçü bir anda kesilmelidir.
9- Şafii’de ise yemek borusu ile nefes borusu kesilirse kâfidir. Ancak gırtlak düğümü baş tarafında kalmalıdır. Gırtlak düğümünün tamamı vücut tarafında kalırsa, kesilen hayvan yenmez.
10- Kurban kesenin, kıbleye karşı dönmesi sünnettir.
11- Erkek ve kadın Müslümanın, sarhoşun, cünübün, delinin, bunağın, çocuğun ve sarhoşun Besmeleyle kestiği hayvan yenir. Ehl-i kitabın [Hıristiyan veya Yahudi’nin] kestiği de yenir. Fakat ehl-i kitaba kurban kestirmek mekruhtur. Dilsiz ve sünnetsizin hayvan kesmesi mekruhtur.
12- Solak bir kimsenin, sol eliyle kurban kesmesinde mahzur yoktur. Temiz işleri yaparken, sağdan başlamak sünnet-i zevaiddir, yani müstehabdır. Bir özürle soldan başlamak mekruh olmaz. Yani sol elle kesilen hayvan ve kurban yenir.
13- Kurbanı bayıltıp kesmek caizdir. Başını bir kerede koparıp kesilen de yenir; fakat öyle kesmek günah olur. Hayvanı ensesinden kesmek haramdır; ama eti yenir.

DUR YOLCU

Şairin biri demiş ki:
Dur yolcu!
Bilmeden basıp geçtiğin bu toprak,
Bir vatan kalbinin attığı yerdir.
Tiyatrocu aynı şiiri sahneye koymuş:
Dur yolcu!
2.5 lira ver de karnımı doyurayım.
Cumhuriyet döneminde “vatan” kelimesi eni konu önem kazanmış.
Övme, yerme, yüceltme, vatan konusunda iç içe gelişen faaliyetler olmuş.
Çıkmış bir şair vatan için şiirler döktürmüş:
Bu vatan toprağın kara bağrında,
Sıra dağlar gibi duranlarındır.
Bir ömür boyu onun uğrunda kendini toprağa verenlerindir.
...
Bir başkası, toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır, demiş.
Toprak insana niçin lazım olur?
Bir insan kendi mülkünü savunmak için canını feda ederse, öldükten sonra menfaati ne olur?
...
Bizim şairlere bakılırsa toprağı böyle bir maksat için ele geçirenler resmen ölüyor.
Toprak için ölmenin bu şiirlerdeki öksürüklü mantık sınırlarını aşan bir anlamının olması lazım.
Ceddimiz Osmanlı’ya bakalım.
Bu şairlerin penceresinden bakarsanız Osmanlı, savaşları ganimet elde etmek için yapmıştır.
Yani bir çeşit yağmacılık için.
Öyle bir gayret ki, rahat yatak yüzü görmeden serhat boylarında canlarını feda eden Osmanlı askerleri çok zaman olduğu gibi bu büyük gayretin maddi karşılığını hiçbir zaman alamamıştır.
Çoğu sınır boylarında can vermiştir.
Ama hiçbir Osmanlı askeri toprak parçası uğruna can vermemiştir.
Osmanlı canını bir tek gaye için vermiştir:
Türk’ün sahip olduğu dini, ahlâkı, fazileti kendisinden sonraki nesillere aktarmak, miras bırakmak için..
Şehidin mirası toprak değildir.
Bu yüksek manevi değerlerdir.

Kurban için vekâlet

Sual: Kurban için vekâlet nasıl verilir? CEVAP: Maddeler halinde bildirelim: 1- Kurban kesmesini bilmeyenin, başkasına kestirirken, (Allah rızası için bayram kurbanımı kesmeye seni vekil ettim) demesi ve kalben de niyet etmesi gerekir. Eğer kurbanı da başkasına aldıracaksa, kurbanı alacak kimse de, kesmeyi bilmediği için başkasına kestirecekse, (Allah rızası için bayram kurbanımı almaya, aldırmaya, kesmeye ve kestirmeye seni umumi vekil ettim) der.
2- Bir kimse, kendisine kurban kesmesi vacib olmasa da, vekil vacib diye kesse, kurban yine sahih olur. Adak hayvanı, akika veya nafile kurban, yanlışlıkla vacib diye kesilse mahzuru olmaz.
3- Bir kimsenin kendi hayvanını başkası adına kesmesinin caiz olması için, bu kimsenin, kendi hayvanını başkasına veya onun vekiline hediye etmesi, onların da teslim alması, sonra bunu vekil ederek geri verip kestirmeleri gerekir.
4- Başkasının hayvanını ondan habersiz, onun için kurban etmek caizdir.
5- Kurban kesmeye vekil olan, zekât hariç, sahibinden ayrıca izin almadıkça veya (İstediğini yap) diyerek umumi vekil edilmedikçe, başkasını kendine vekil yapamaz. Umumi vekil ise, başkasını, o da bir başkasını vekil yapabilir.
6- Bir kimse birine, kurban işimi hallet dese, ona para bile vermese, vekâlet vermiş olur. O kişi de bir hayvan alıp kesebilir.
7- Vekâleten kurban kesene, kimi çok, kimi az para verebilir. Kimi de hiç para vermeden, (Bana da bir hisse verin) diyebilir. Vekil asıl gibidir. Vekil, vekâlet aldığı kimseler adına kurban keser veya kestirebilir. Daha sonra vekil, ondan para ister veya istemez. İki kurbana yetecek para veren için de iki kurban alır veya ona iki hisse verir. Yahut iyisinden bir kurban alır. Çünkü umumi vekil, tam yetkilidir.
8- Birden çok kişiye vekâlet vermek sahihtir. Bir işe vekil olan iki kişiden biri, tek başına yetkili olamaz. Ancak emaneti vermede, borcu ödemede, kurban kesme gibi işlerde birisi, tek başına yetkili olabilir. Çünkü bu işlerde vekillerden birisinin, diğerinin görüşünü sormaya ihtiyacı yoktur. Bir kimse, kurbanını kesmek üzere dört kişiye vekâlet verse, bu vekillerden biri kesince, ötekilerin görüşünü almaya ihtiyaç yoktur. Kurban, dinimize uygun kesilmiş olur.
9- Üzerinde birçok kimsenin vekâleti bulunan kimse, herhangi bir mazeretle bayramın üçüncü günü de kesememişse, Şafii’yi taklit edip dördüncü günü de kesebilir.
10- Kurbanda kanın akması yeter, etin dağıtılması şart değildir. Kan akıtılmakla vacib olan kurban kesilmiş olur. Eğer eti de uygun yerlere verilirse daha çok sevab olur. Etin üçte birini evde bırakmak, üçte birini komşulara, gerisini fakirlere vermek müstehabdır. Hepsini fakirlere vermek veya hepsini evde bırakmak da caizdir.
11- Derisi namaz kılan fakire verilir. Ne olduğu bilinmeyen kimselere verilmez. Veya evde kullanılır. Yahut devamlı kullanılacak bir şey karşılığı verilir. Tükenen bir şey veya para karşılığı satılmaz. Derisi, eti satılırsa, parası fakire sadaka verilir.

Kurbana ortak olmak

Sual: Kurbana ortak olacaklarda aranan şartlar nelerdir? CEVAP: Bazıları şöyledir:
1- Ortakların Müslüman olmaları, kurban ve ibadete niyet etmeleri ve hisselerinin yedide birden az olmaması şarttır.
2- Sırf eti için ortak olan varsa ve biliniyorsa, hiçbirinin kurbanı sahih olmaz.
3- Ortakların bir kısmı ölmüş olsa yahut bunak olsa, zararı olmaz.
4- Ortaklardan biri, mutlak nezir için giremez. Yani şu koyunu keseceğim diye adayan, bunun yerine başkasını kesemez.
5- Ortaklardan biri geçen sene kesmediği kurbanı niyet etse, caiz olmaz.
6- Bir sığırı veya deveyi, yedi kişiye kadar Müslüman, bâliğ kimse, ortak olarak da satın alıp kesebilirler. Bunlara adak veya akika kurbanı da ortak edilebilir.
7- Zenginin satın aldığı sığıra, sonradan ortak olmak caiz ise de mekruhtur. Fakir, bir sığırı kurban etmek için satın alsa, sonra başkalarını ortak edemez.
8- Bir sığırı mesela bir ineği, en çok 7 kişi kesebilir. Yediden fazla kişi, bir veya birden fazla, ineğe ortak olamaz. Mesela, 8 kişinin 7 sığırı ortak satın almaları caiz olmaz, çünkü her birinin her hayvanda hissesi vardır. Hiçbirinin hissesi yedide birden az olamaz. Bunun gibi, 10 kişinin 15 ineği, kurban etmek için, ortak satın almaları da caiz olmaz. Çünkü 10 kişi, 15 ineğin her birine onda bir oranında ortak olmuş olur. Onda bir, yedide birden azdır. Bunun gibi, 3 kişinin 9 koyunu ortak satın almaları da caiz olmaz. Çünkü 3 kişi, 9 koyunun her birine üçte bir nispetinde ortaktır. Bir koyunu ise, ancak bir kişi kesebilir. Birden fazla kişinin, bir koyunu ortak alıp, kurban olarak kesmeleri caiz olmaz.
9- Bir sığıra 3, 5, 7 gibi tek ortak şartı yoktur. 2, 4, 6 gibi çift de olur. Fakat her işte ‘tek’e riayet iyidir. Sünnet-i zevaiddir. Hadis-i şerifte buyuruldu ki:
(Allah tektir, teke riayet edeni sever. Ey Kur’an ehli, teke riayet edin!) [Tirmizi]
10- Eti tartarak, eşit olarak paylaşmak gerekir. Tartmadan bölüşüp helalleşmek caiz olmaz, faiz olur. Altı kişiden dördüne et ile birlikte bir bacak, beşinciye et ile birlikte derisi, altıncıya et ile birlikte başı verilirse, tartmadan paylaşmak caiz olur. Yedinciye bir şey koymak gerekmez. Yağ, sakatat ve yenilen her şey paylaşılır.
11- Kurbanın etini eşit olarak tarttıktan sonra, paylaşmak için kur’a çekmek iyidir. Bir malı, ortaklar arasında taksim etmek için, kur’a çekmek caiz ve sünnettir.
12- Taksim etmeden pişirip, ortaklar müşterek yeseler caizdir.
13- Yedi kişi, kurbanlık ineği birisine teslim edip, (Kesmeye, kestirmeye, etini dilediğin gibi harcamaya, seni umumi vekil ettik) deseler, umumi vekil olan bu kimse, bölüştürmeden etin tamamını da kendisi alabilir veya herhangi bir kimseye verebilir.
14- Ortaklardan birisi kurban kesmeden ölse, hissesi mirasçılarına verilir.
15- Mutfakları bir olan karı koca veya baba oğul da, kestikleri kurbanı, tartıp paylaşırlar. Paylaştıktan sonra, biri diğerine isterse etin tamamını hediye edebilir. Paylaşmadan hediye edemez. Yahut yukarıda bildirildiği gibi, her birine, et ile birlikte bacak veya derisi veya başı verilirse, tartmadan paylaşmak caiz olur

Kurban ve kurban kesmek

Sual: Kurban nedir ve kimler keser? CEVAP: Maddeler halinde bildirelim: 1- Kurban, davar [koyun, keçi], sığır [manda, inek, dana, öküz, boğa] veya deveyi, Kurban Bayramının ilk üç gününde, kurban niyeti ile kesmek demektir. Kurban, vacib vazifesini yerine getirerek sevaba kavuşmak için kesilir. Mukim olan, akıllı, büluğa ermiş, hür ve Müslüman erkeğin ve kadının, ihtiyaç eşyasından fazla, nisap miktarı malı veya parası varsa, Kurban Bayramı için niyet ederek, belli günlerde, kurban kesmeleri vacib olur.
2- Kurban kesmenin vacib olmasında, bayramın üçüncü gününe itibar olunur. Bayramın birinci ve ikinci günü, zengin-fakir, mukim-misafir, akıllı-deli olmaya bakılmaz. Bayramın üçüncü günü nisaba malikse, diğer şartlar da varsa, kurban kesmek vacib olur. Zengin olan, birinci ve ikinci günü keserse vacib sevabı alır. Namaz da böyledir. Namaz, vaktin sonunda kılınması farz olur ise de, vakti girince kılmaya başlayınca, farz yerine gelmiş olur. Kurbanın vakti de, ilk üç gündür. Bugünlerin birinde kesilince vacib yerine gelmiş olur. Aşağıdaki maddelerde de açıklama vardır.
3- Bir çocuk, bayramın 3. günü büluğa erse, diğer şartlar da varsa, ona kurban kesmek vacib olur.
4- Baygın iken, bayramın üçüncü günü ayılanın, diğer şartlar da varsa, kurban kesmesi vacib olur. Bayramın ikinci günü bayılıp, üçüncü günü güneş battıktan sonra ayılan zenginin, kurban kesmesi vacib olmaz. Yahut bayramın birinci ve ikinci günü ölen zengin, kurban borcu ile ölmüş olmaz. Kestikten sonra ölmüş ise, vacib sevabı almış olur.
5- Fakir iken, bayramın üçüncü günü zengin olanın, diğer şartlar da varsa, kurban kesmesi vacib olur. Fakir bir kimse, bayramın birinci veya ikinci günü, bir kurban kesse, bayramın üçüncü günü zengin olsa, bir kurban daha kesmesi lazımdır. Çünkü üstüne vacib olmadan kesmiştir. Ancak, Bezzaziyye gibi muteber eserlerde, sonradan gelen âlimler, (Fakir, bayramın birinci günü kurban kesse, üçüncü günü zengin olsa, tekrar kurban kesmesi gerekmez) demişlerdir.
6- Seferi iken, bayramın üçüncü günü mukim olanın, diğer şartlar da varsa, kurban kesmesi vacib olur. Mukim iken, bayramın birinci ve ikinci günü sefere çıkanın, kurban kesmesi vacib olmaz. Daha önce kesmişse, vacib sevabı alır. Kesmemişse, sefere çıktığı için borç üzerinden düşer.
7- Mukim bir zengin, seferdeki bir vekile kurban kestirse, vacib sevabı alır.
8- Esir iken, üçüncü günü hür olanın, diğer şartlar da varsa, kurban kesmesi vacib olur. Hür iken, bayramın üçüncü günü esir olup, güneş batana kadar esir kalanın kurban kesmesi vacib olmaz.
9- Tarlasından aldığı mahsul veya tarlanın, evin, dükkânın [atölyenin, kamyonun] bir senelik kirası, ne kadar çok olursa olsun, bir yıllık ev ihtiyacını veya aylık geliri ve aldığı maaş ve ücret, aylık ihtiyacını ve kul borcunu karşılamayan kimse, imam-ı Muhammed'e göre fakirdir. Fetva da böyledir. Şeyhayn'e göre zengin sayılır. Mülkü olan tarlanın ve bu demirbaş malların değeri, ihtiyacını karşılar ve nisabı da bulursa, bunun kirayı her alışta, bir miktar ayırıp, biriktirerek fıtra vermesi ve kurban keserek büyük sevaba kavuşması gerekir. Böyle bir kimse, fıtra vermez ve kurban kesmezse, imam-ı Muhammed'e göre, günahtan kurtulur. Tarlasından hiç mahsul almayan, kiraya da veremeyen kimse ve ihtiyacından fazla malı olup da, parası bulunmayan kimse, imam-ı Muhammed'e uyarak, fıtra vermez ve kurban kesmez. Verir ve keserse, ikinci ictihada göre, fıtra ve kurban sevabına kavuşur.
10- Aldığı kira ile güç geçinen kişi, nisaba malik ise, para biriktirip, fıtra vermeli ve kurban kesmelidir. Etin hepsini kavurma yapıp, birkaç ay et parasından biriktirip gelecek yılın fıtra ve kurban parası olarak saklamalıdır. Böylece, fıtra ve kurban sevabından mahrum kalmamalıdır. Aile efradı çok olup güç geçinenin, kurbanın etini evinde bırakması müstehabdır.

Komik mi? Gülüyor musunuz? Yoksa Düşünüyor musunuz...?

Komiktir, 10 dakika zikri cok buldugumuz fakat bir bucuk saatlik film veya futbol maci bizim icin su gibi akip gider...
Komiktir, gazetede okudugumuz herseye supesiz inanmamiz ama Kur-an da yazan ALLAH (cc) hun kelimelerini gerceklerle denetleriz
Komiktir, herzaman modayi takip etmek istememiz ama Peygamber efendimiz Muhammed (sav) in sunnetini birakiriz
Komiktir, bir saatimizi camiide gecirirken saniyeleri saymamiz ama televizyon baktigimizda bu bir saat bizim icin hicte uzun degildir.
Komiktir, dua ettigimizde ALLAH (cc) ya soracak birsey bulamamamiz ama arkadaslarla onemsiz konusurken soyleyecek cok sey buluruz
Komiktir, Kur-an da bir sureyi okumayi ne kadar zor bulmamiz, ama 200 sayfalik bir roman bizim icin hic problem degildir.
Komiktir, bir konserde herzaman on siralara gecmek istememiz, fakat camiide, bitince hemen gidelim diye, arka sirada oturmayi tercih ederiz
Komiktir, bir ayeti ogrenmeyi cok zor buldugumuz fakat TOP40 sarkilari cogunlukla hemen aklimizdan biliriz.
Komiktir, ajandamiz da bir islam toplanisina yer ayiramamiz fakat dunya isleri icin kurulan toplantilara her zaman zamanimiz vardir.
Komiktir, bir onemli Islam dersini baskalarina anlatmayi zor buldugumuz, ama son dedikodulari baskalarina kolayca anlatiriz.
Komiktir, guzel fotograflari ve fikralari baskalarina e-mail ile gondermek, ne kadar hosumuza gitmesi, ama Islamdan oturu e-mail gondermemiz cok azdir.
Komiktir, herkesin cennete gitmek istemesi ve bunun icin birsey yapmamak ve inanmamak.
Komik mi?
Gülüyormusunuz? Yoksa düsünüyormusunuz????

Ahiret inancı, insanlığa huzurlu bir dünya hayatını sağlama yolunda büyük bir güç kazandıran muhteşem bir inanç sistemidir. Bu dünyada malı gasp edilen, zulme uğrayan vs bir şekilde haksızlığa maruz kalan kimse ahirette adaletin yerine geleceği inancıyla kalbi bir sükunete kavuşur.
Ünlü bir Alman filozofun şöyle söylediği rivayet edilir. Dünyadaki hayat oyununun bir ikinci perdesi olduğu muhakkak. Çünkü bu ilk sahnede zalim ve mazlumu görüyor insafı göremiyoruz. Galib ve mağlubu görüyor adaleti göremiyoruz. O halde tüm bu adaletsizliği ortadan kaldıracak bir ikinci hayat mutlaka vardır.
Kıyamet ve ahiretin varlığını zımni itiraf niteliğindeki Alman filozofun bu ifadeleri aklın yolunun bir olduğunu gösteriyor aslında...
Bu dünyada zahiren adaletsizlikmiş gibi görünen haller, zenginlik/fakirlik, hastalık/sağlık, güçlülük/zayıflık gibi ölçülerin birer imtihan vesilesi olduğunu unutmayıp ona göre adımlarını atanlar kazançlı çıkacak olanlardır sakın unutma. Dolayısıyla içinde bulunduğun ortamdan dolayı üzülmeyi bir kenara bırak da imtihanı kazanmaya bak.
İnkâr edenler, katiyyen diriltilmeyeceklerini sandılar. De ki: Hayır, Rabbim hakkı için mutlaka diriltileceksiniz, sonra yaptıklarınız size haber verilecektir. Bu, Allaha göre kolaydır. (Teğabun, 64/7, Nahl, 16/30-40).
İçebileceğin Suyun, Bir Parça Ekmeğin Varsa Üzülme !
İçebileceğin temiz suyun, seni doyurabilecek kadar bir aşın, üstünü örtecek bir elbisen varsa üzülme! Uzunca bir müddet ıssız bir adada mahzur kalan bir denizciye yaşamış olduğu bu tecrübeden çıkardığı en önemli dersin ne olduğunu sormuşlar. O da şunları söylemiş;
İçebilecek temiz bir su, yetecek kadar aş olduğu sürece asla şikayetçi olunulmayacağını öğrendim.

18.11.2007

Batmaz mı?
Şimdi de, senin ölümünden elli yıl sonra doğanlar seni "özlemişler" Atam. Ben seni özlemedim, fakat araştırıp öğrenince, tanıyınca çok sevdim Atam.
İşte yetmiş yıldır o reklam filmindeki çocuk gibi davrandınız hepiniz...

Aaa, senin eline de diken batar mıydı Atam? Aaa, senin parmağın da kanar mıydı Atam?

Aaa, sen de üşür müydün Atam? Sen de yorulur, sen de acıkır mıydın Atam?

Sen de âşık olur, sen de rakı içer miydin Atam?

Sen de sever, kızar, kavga eder, üzülür müydün Atam?

Laf aramızda, şu "m"yi birleşik mi yazacağız yoksa kesme işaretiyle mi Atam?

Sen de evlenir, boşanır mıydın Atam? Senin de bir kızkardeşin, üvey baban, üvey kardeşlerin olabilir miydi Atam?

Çok sigara ve kahve içmekten kalp krizi geçirebilir, çok içki içmekten siroz olup ölebilir miydin Atam?

Yoksa sen, bize öğretildiği gibi bir uzaylı değil, bizim gibi etten kemikten bir insan mıydın Atam?

Olmamalıydın, çünkü baksana, tam 126 yaşındaymışsın!... Öyle diyorlar.

Pardon, seni reklam filminde "kullanmak" da suç değil miydi Atam?

Seni bize Tanrı gibi öğrettiler Atam.

Ben, yedi yaşımda, bir 10 Kasım sabahı güldüğüm için ihtar cezası almıştım Atam, ilkokulda... Nedenini hiç anlayamamıştım.

Koşup oynamak da yasaktı, okulun bahçesinde üzgün üzgün dolaşmakla yükümlüydük Atam. Durup durup bir ağlama tutturursak öğretmenin gözüne girecektik üstelik.

Senin ölüm yıldönümlerinde sinema da kapalıydı, tiyatro da, içki satışı da yasaktı Atam.

Öte yandan da asla ölmediğini, hep bizimle olduğunu söylüyorlardı Atam.

Yakın zamana kadar, tıpkı Hazret-i Muhammed gibi, sahnede ya da perdede seni "canlandırmak", oynamak da yasaktı Atam.

Seni bizlere nasıl yanlış tanıttıklarının, birçok genci senden uzaklaştırdıklarının, soğuttuklarının acaba farkında mıydılar? Bunu kötülükten mi yapıyorlardı, ahmaklıktan mı Atam?

Şimdi de, senin ölümünden elli yıl sonra doğanlar seni "özlemişler" Atam.

Ben seni özlemedim, fakat araştırıp öğrenince, tanıyınca çok sevdim Atam.

Başardıkların ve başaramadıkların, zaafların, yanlışların, çevreni çepeçevre sarıp sarmalamış birsürü namussuzun ortasında kalmış muhteşem yalnızlığınla çok sevdim Atam.

Ben de o reklam filmindeki çocuğa söylediğin gibi, kimin ne diyeceğine aldırmadan doğru bildiğimi anlatmaya çalışıyorum Atam. Huyum kurusun, ara sıra aldırmak zorunda kalıyorum, beni bağışla Atam. Senin gibi bozkırda değil, bataklıkta gül yetiştirmeye çalışıyorum Atam. Ortalık da mis gibi değil, leş gibi kokuyor. Sen hainler, gericiler, yobazlarla uğraştın, ben de cahiller, aptallar, yeteneksizler, yalancılar, hokkabazlarla uğraşıyorum Atam.

10 Kasım sabahları Dolmabahçe Sarayı'na koşup koltuk altı koklar gibi "hava koklayanlar" bunları anlayamazlar Atam.

Aah ah, cumhuriyeti emanet edecek başka çemiş bulamadın mı Atam?
Alıntı

Atatürk'ün sofrasında sürpriz konuk
* Osman Özsoy
----------------

Bugün sizlere, okuduğunuzda oldukça etkileneceğinizi düşündüğüm ve keşke her devlet adamımız böyle olsa diye aklınızdan geçireceğinizi tahmin ettiğim tarihi bir anekdot aktaracağım. Vatan gazetesi bir ara bunu, Sen benim yerimde olsan içmez miydin?”başlığıyla okuyucularıyla da paylaşmıştı.

Atatürk'ün 69. ölüm yıldönümü idrak ettiğimiz şu günlerde, birçok kaynakta bulabileceğiniz bu tarihi anekdotu oldukça kısaltmaya çalışarak sizlerle paylaşmak istiyorum. Biraz uzunca olsa da, sıkılmayacağınızı düşünüyorum. Ülkede işlerin nasıl yürüdüğünü gösteren işte o tarihi anekdot. Bakalım o günden bu yana bir şeyler değişmiş mi?

Altlarında, Nuri Conker\'in bir arkadaşının arabası vardı. Eylül sonu akşamı sonbaharın tadını çıkararak, Çekmece\'ye doğru gidiyorlardı.

Birden Atatürk\'ün gözleri akşam güneşi altında çift süren bir köylüye takıldı. Yaşlı bir adamdı bu. Sapanının sapına iyice yapışmış, toprakları yavaş yavaş deviriyordu. Fakat çiftin bir yanında öküz, bir yanında merkep vardı. Eşit güçlerle çekilmediği için sapan yalpa yapıyordu. Atatürk şoföre durmasını söyledi. İndiler.

Köylüye seslendi: \"Kolay gelsin Ağa!..\" Köylü bu sese başını çevirmeden karşılık verdi: \"Kolay gelsin\"

\"İşler nasıl Ağa? Bu yıl mahsulden yüzünüz güldü mü?\" Köylü isteksiz konuştu:

\"Tanrı\'nın gücüne gitmesin bey, bu yıl yufkaydı mahsul. Kabahatin acığı bizde, acığı yukarda! Biz geç davrandık, yukarısı da rahmeti esirgedi.\"

\"Bakıyorum, sapanın bir yanında öküz, bir yanında merkep koşulu. Öküzün yok mu senin?\" \"Var olmasına vardı ya, hıdrellezde vergi memurları sattılar.\"

\"Hiç vergi memurları köylünün üretim aracını satar mı? Olmaz böyle şey! Muhtara şikayet etseydin...\" Köylü güldü: \"Muhtar başında deel miydi memurun, a bey?\" Atatürk dudaklarını dişleri arasında ezerek konuştu: \"Kaymakama gitseydin.\" Köylü iyice güldü. \"Sen de benle gönül mü eyleyon beyim?\" dedi.

Atatürk konuşmayı sürdürdü. \"E peki, İstanbul şuracıkta geleydin valiye anlataydın derdini... Onun işi bu değil mi?\" Köylü Atatürk\'ün saflığına inanmış iyiden iyiye gülüyordu. Konuşmanın tadını çıkardığı için keyiflenmişti de biraz. Kestirip attı: \"Bırak şu sağarı Allasen, biz onun buralardan gelip geçtiğini çok gördük. Yakasına yapışsak acep derdimizi duyurabilir miyiz?\"

İsmet Paşa işitir mi?

Atatürk sordu: \"Adın ne senin Ağa?\" \"Halil... Köylük yerde sorsan, Halil Ağa derler...\" \"Demek varlıklısın?.. Ağa dediklerine göre.\" \"Acık çiftimiz- çubuğumuz varken adımız ağa\'ya çıkmış.\"

\"Peki Halil Ağa, bu senin işin beni bayağı meraklandırdı. Benim bildiğime göre, bir çiftçinin üretim aracı elinden alınmaz. Sen aldılar diyorsun. Hadi kaymakam şöyle, vali öyle diyelim; e peki bir başvekil İsmet Paşa var bilir misin?\" \"Bilmez olur muyum, beyim?\" \"Tamam öyleyse, hemen her hafta İstanbul\'a geliyor. Florya Köşkü\'ne iniyor. Köşk de şuracıkta. Bir gün kapıda bekleseydin de derdini dökseydin ona... Herhalde çaresini bulurdu.\" \"Sen benim konuşmamdan hoşlaştın, gönül eyliyorsun. Ama bak şimci, tutalım gittim vardım, beni o kapıya koymazlar ya... Tutalım ki kodular, koskoca İsmet Paşa\'mızı göstertmezler ya. Tut ki gösterdiler ya ona halimi nasıl yanacağım hele; o sağarın sağarı! Heç işitmez beni...\" Nuri Conker, lafa karışmak istedi, Atatürk bir hareketiyle onu durdurdu. \"E peki, bakalım bu dediğime ne bulacaksın!\" dedi \"Atatürk koca yaz şuracıkta oturup duruyordu. Gitseydin, çıksaydın önüne, anlatsaydın halini. O da seni yüzüstü bırakacak değildi ya!..\" Köylü iyice keyiflenmiş, gülüyordu. \"Sen ne diyorsun bey?\" dedi. \"Mustafa Kemal Paşa Atatürk\'ümüzün yüzünü görmek için Peygamber gücü gerek... Hem, tut ki gördük. Yiyip içmekten, işinden gücünden başını kaldırıp bizim öküzün arkasından mı seyirecek?..\"

Halil Ağa, sigarasının son nefesini ciğerlerine doldururken, Atatürk\'ten yeni aldığı sigarayı da kulağının arkasına yerleştiriyor, çiftinin başına gitmeye hazırlanıyordu. Konuşacak bir şey de kalmamıştı.

Atatürk köylünün omuzuna elini koyarak, \"Senden hoşlandım Halil Ağa\" dedi. \"Bir gün köyüne de gelir, bir ayranını içerim. Açık yürekli bir
vatandaşsın. Ama yine de sana söylüyorum, hakkını kimsede bırakma ara!..\" Döndüler, arabaya bindiler. Halil Ağa, onları uğurladı. \"Meraklanma beyim, evelallah heç kimse bizim hakkımıza el değdiremez. Fakat bu, Devlet Baba\'ya borçtur. Ödenmesi gerek... Otomobil hareket etti.

Paşa yoldan geri dönüyor

Atatürk\'ün canı sıkılmıştı. \"Bir uygun yerden dönelim, tadı kaçtı bu işin!..\" dedi. Dönüş yolunda Atatürk konuşmuyor, sigara üstüne sigara yakıyordu. Yüzünde ince bir keder vardı. \"Yahu çocuk, şu Halil Ağa\'nın vergi borcundan öküzünü satmışız, merkeple çift sürüyor, hala da \'Devlet Baba\' diyor. Ne mübarek millet, bu millet!..\" Köşke döndüklerinde Atatürk yaverine emretti: \"Şimdi\" dedi: \"İstanbul\'da ne kadar bakan, milletvekili varsa hepsini telefonla bulacaksın!.. Bu akşam kendilerini yemeğe bekliyorum. Ayrıca Vali Muhittin Üstündağ ile İsmet Paşa\'yı bul, onlara da haber ver.\"

Yaver odadan çıktı. Atatürk, Nuri Conker\'e döndü: \"Şimdi sen de arabayla çıkıp o Halil Ağa\'ya gideceksin. Ona benim kim olduğumu söyleme. Tüccar, zengin bir adam filan dersin. \'Seni sevdi, sana öküz alıverecek\' diye bir şeyler söyle, kandır. Kuşkulandırmadan al getir buraya.\" O akşam Atatürk\'ün sofrasında Başbakan İsmet İnönü, bakanlar, milletvekilleri ve İstanbul Valisi Muhittin Üstündağ\'dan oluşan yirmi beş konuk vardı.

Milletin efendisi yemeğe gelecek…

Atatürk, \"Bu akşam soframıza efendimiz gelecek\" dedi. \"Kendisine nasıl davranacağınızı çok merak ediyorum.\" Bir süre sonra içeri başyaver girdi ve Atatürk\'ün kulağına bir şeyler söyledi. Atatürk \"Buyursun!\" dedi. Başyaver kapıyı açıp da Halil Ağa, gündüz konuştuğu beyin sofranın başında oturduğunu, yanı başında da İsmet Paşa\'nın yer aldığını görünce, şaşkınlıktan dona kaldı. Dizlerinin bağı çözülmüştü. Atatürk onu görünce ayağa kalktı. Arkasından tüm konukları da ayağa kalktılar. Atatürk son konuğunu, \"Hoş geldin Halil Ağa\" diye karşıladıktan sonra kendisini sofradaki konuklarına tanıttı: \"İşte beklediğimiz, Efendimiz\" dedi.

Nuri Conker, Halil Ağa\'yı Atatürk\'ün sağ başına oturttu, kendisi de yanındaki sandalyeye geçti. Atatürk, sofradakilere, o gün köşkten Conker\'le birlikte nasıl kaçtığını, Halil Ağa\'yı, bir yanında öküz, bir yanında merkeple çift sürerken nasıl gördüğünü, sigara yakmak bahanesiyle nasıl kendisi ile konuştuğunu ayrıntılı bir şekilde anlattıktan sonra şöyle dedi:

\"Şimdi gerisini Halil Ağa ile birlikte yanınızda tekrarlayacağız. Ben sorduklarımı baştan soracağım Halil Ağa da orada bana söylediklerini olduğu gibi tekrarlayacak.\" Halil Ağa\'ya döndü: \"Bak beri, Halil Ağa\" dedi. \"Sen bu akşam benim baş misafirimsin. Senin açık sözlülüğünü pek çok beğendiğimi bugün söyledim. Konuşmamızdan sonra sana hiçbir zarar gelmeyecek. Öküzünü de alacağım. Ama şimdi ben tarlada sorduklarımı baştan soracağım, sen de orada söylediklerini aynen tekrarlayacaksın.

Atatürk’ün ayaklarına kapanmak isteyince

İşte soruyorum: \'Bakıyorum sapanın bir yanında öküz, bir yanında merkep koşulu. Öküzün yok mu senin?\" Halil Ağa dudakları titreyerek Atatürk\'ün ayağına kapanacak oldu. Atatürk önledi: \"Yoo, bak böyle şey istemem. Soruyorum cevap ver.\" Soru - cevap valiye kadar aynen tekrarlandı. Sofradakiler, soluk almadan konuşmayı izliyorlardı. Ürkütücü sorulara gelmişti sıra.

Atatürk sordu:\"Peki İstanbul şuracıkta, gideydin valiye, anlataydın derdini, onun işi bu değil mi?\" Vali Muhittin Üstündağ, Hali Ağa\'nın ancak iki metre ötesinden kendisine bakıyordu. Nasıl desin? Ter basmıştı iyice, işi savuşturmanın yoluna kaçtı: \"Vali paşamızı biz görüp dururuz buralarda. Eteğine düşsek derdimizi duyurabilir miyiz ki...\" \"Olmadı bu, Halil Ağa... Bana dediğin gibi, dosdoğru...\" \"Böyle demedik mi beyim?..\" \"Ya, ben mi yanlış anladım?.. Dur soralım bakalım Nuri\'ye. Nuri,böyle mi dedi bize Halil Ağa?\" Nuri Conker karşılık verdi. \"Hayır Paşam!..\" \"Gördün mü?.. Demek aklında yanlış kalmış. Hani bir şey dediydin sen, vali neden duymazmış?.. Aynen bana söylediğin gibi söyle.\" Halil Ağa kekeleyerek konuştu: \"Köylük yerinde bizim dilimiz sağar demeye alışmıştır, paşam\" dedi. \"Kusura kalma gayri...\" Atatürk gülmeye başladı: \"Diplomatsın ki, yaman diplomatsın, Halil Ağa... Ama şimdi diplomatlık sırası değil, doğruyu konuşacağız... Söyle bana, orada dediğin gibi...\" Halil Ağa gözünü yumup, başını yere eğdi: \"Şaşırmışım, ağzımdan yanlışlıkla \'Bırak bu sağarı\' diye bir laf kaçırmışım...\" Sofrada gülüşmeler başlamıştı. \"Hadi buna da oldu diyelim. Geçelim gerisine: \"E, peki bir Başvekil İsmet Paşa var, bilir misin?\" Halil Ağa İsmet Paşa\'nın yüzüne baktı ve gözlerini yere indirdi: \"Şanlı İsmet Paşamız bilinmez olur mu hiç? O bugüne bugün...\" Atatürk Halil Ağa\'yı durdurdu. \"Bırak şimdi övgüleri\" dedi. \"Ben lafın gerisini getireyim: Tamam öyleyse, hemen her hafta İstanbul\'a geliyor, Florya Köşkü\'ne iniyor, köşk de şuracıkta. Bir gün kapıda bekleseydin de derdini dökseydin ona. Herhalde bir çaresini bulurdu.\" Halil Ağa yine kaçamak yanıt verdi: \"Kapıya koymazlar ya bizi, koysalar da şanlı paşamıza öküzümüzü mü yanacağız!..\"

Atatürk\'ün sesi iyice sertleşti: \"Beni uğraştırma, Halil Ağa\" dedi. \"Erkek adam sözünü yalamaz. Ne dediysen, tıpkısını tekrarlayacaksın!..\" Halil Ağa ürktü, toparlandı. Başını yine yere gömüp konuştu: \"Şanlı Paşamıza da sağar dedikti ya...\" \"Yalnız sağar değil, \'sağarın sağarı\' değil miydi?\" Halil Ağa yere eğik başını acıyla salladı: \"Öyle dedikti paşam, doğrusun!..\" diyebildi. Atatürk, İsmet Paşa konusunda daha fazla ısrar etmedi, sözü kendine getirdi. \"Son soruyu sorayım şimdi\" dedi. \"Bunun da karşılığını ver, öküzünü al git.\" \"Koca yaz şuracıkta Atatürk oturmuyor mu? Gitseydin, çıksaydın önüne, anlatsaydın halini. O da seni yüzüstü bırakacak değildi ya?\" \"Hiç bırakır mı Aslan Paşam benim!.. Erip erişir de tarlama dek gelir, halimi dinler.\" \"Bırak bunları Halil Ağa, dediğini tekrarla.\" Halil Ağa birden diklendi. Her şeyi göze almış insanların yiğitliği içinde doğruldu. Atatürk\'ün gözlerinin içlerine bakarak konuştu. \"İşte bunu demem Paşam\" dedi. \"Ağzıma ataş doldur, işte bunu demem!\" Atatürk gülmeye başladı: \"Zorlatacak bizi bu Halil Ağa, laf anlamıyor.\" dedi. \"Mustafa Kemal Paşa Atatürk\'ümüzün yüzünü görmek için, Peygamber gücü gerek demiştin, yanılmıyorsam. \'Görsem de, işinden gücünden, yiyip içmekten başını kaldıracak da bizim öküzün arkasından mı seğirtecek\' demiştin.\" Halil Ağa\'nın gözlerinden yaşlar inmeye başladı. Taş kesilmiş, duruyordu. Atatürk konuşmasını içtenlikle sürdürdü: \"\'Atatürk de işi içkiye vurmuş, sarhoşun biri\' demeye getirdin ya fazla üstelemeyeyim\" dedi.

Kanunlar nasıl yapılıyor?

\"Şimdi bak beni dinle, Halil Ağa... Seni şu kadar üzmemin sebebi, şunu anlatmak içindi: Şu gördüğün altı bay hükümet... Yani, biri Başbakan, ötekiler de Bakan! Memlekete göz kulak olacak, işleri evirip çevirecekler diye bu makama getirilmişler. Bir kanun gerekti mi, bu baylar hemen sıvanırlar, İsviçre\'den mi olur, İtalya\'dan mı olur, Fransa\'dan mı, velhasıl neredense, bir kanun buluştururlar, Türkçe\'ye çevirtirler, sonra basıp imzayı gönderirler Büyük Millet Meclisi\'ne... Bu Millet Meclisi dediğim, şu altı baştan senin yanına kadar olan beyler. Kanun bunlara gelir. Bunlar da \'hükümet elbette incelemiş, gerekeni düşünmüştür, benim ayrıca zorlanmama gerek yok\' derler ve kaldırırlar parmaklarını, olur sana bir kanun!.. Ama sonra bir vergi memuru gelir, vergi borcundan Halil Ağa\'nın öküzünü çeker, satar... Halil Ağa da tarlasını bir yanda merkep, bir yanda öküz, ırgalana ırgalana sürmeye çalışır. Ama üretim düşermiş, ekim zorlaşırmış, kimin umurunda... Sonra ben bunları görürüm, içim kan ağlar, işitirim, tasalanırım! E, hakça söyle bakalım şimdi Halil Ağa... Sen benim yerimde olsan, efkar dağıtmak için, bunları bu beylerle konuşmak için içmez misin? Ama sonra da Halil Ağa tutar, sana \'sarhoş\' der...\"

Halil Ağa\'nın dili çözülmüştü: \"Öyle diyen yok haşa!.. Dinden çıkmak gibidir... Buldun mu bunu, hacısı da içer, hocası da içer...\" Atatürk sordu: \"Peki sen de içer misin?\" \"Hiç bulunur da içilmez olur mu, Paşam?.. İçeriz ki, tıpkı şerbet gibi!..\" Atatürk hizmet edenlere işaret etti, kadehleri doldurttu. Kendi kadehini Halil Ağa\'ya uzattı: \"Hadi bakalım Halil Ağa\" dedi. \"Sağlığına içelim.\" Halil Ağa, \"Koca Allah, benim ömrümden de sana pay düşürsün Paşam, sağlık düşürsün\" dedikten sonra Halil Ağa, edeple başını kenara çevirdi, eline verilen kadehi bir yudumda boşaltıverdi. Yüzü kızarmış, gözleri parlıyordu. Ellerini dizlerinin üzerine koyarak Atatürk\'e döndü: \"Yunan\'ı denize döktün Paşam, bayrağımızı başucumuza diktin. Benim gibi bir köylü parçasını sofrana alıp içirdin, sana duaya bilem dilim dönmez ki... Nideyim ben şimdi? Bırak ki oh paşam, ayağını öpem...\"

Halil Ağa Atatürk\'ün ayağını öpmek için davranınca, Atatürk onu sıkıca tuttu ve bu hareketi yapmasını önledi. Halil Ağa bu kez, Atatürk\'ün ellerine sarıldı, ellerini öpmeye başladı: \"Bayrağımız gibi sen de başımızdan eksik olma inşallah! Sana her kim düşman ise, onun yeri senin ayağının altı olsun!.. Gayri bana izin, koca Paşam!..\" \"Yemek yemedin!..\" \"Yemek kolay... Meraklanır çocuklar, ben köyüme döneyim.\" Atatürk Nuri Conker\'e işaret etti. Conker kalkıp Halil Ağa\'nın yanına geldi, kalktı Halil Ağa, önce Atatürk\'ü, sonra sofradakileri selamlayıp kapıya doğru edeple geri geri çekildi. Kapı kapandığı zaman Atatürk sofradaki öteki konuklarına döndü:

\"Efendimizin halini gördünüz mü beyler?\" dedi. \"Devlet size böyle davransa, siz ne yaparsınız? Mübarek millet bu, adam millet bu... Şimdi bu adam milletin karşısında \'adam olmak,\' bize düşüyor!..\" Sofrada kesin bir sessizlik vardı. Kimse gözlerini Atatürk\'ten ayıramıyordu: \"Halil Ağa\'nın öküzünü satıp, üretimini aksatan kanunu ya biz yaptık ya da bizim yaptığımız kanun yanlış yorumlanarak Halil Ağa\'nın öküzünü satıyor. İkisi de bence birbirinden farksız... Böyle bir kanun yaptıksa, memleket çıkarlarına aykırıdır. Nasıl yaparız, nasıl yapmışız bunu? Eğer yaptığımız kanun doğru da, yorumlaması yanlış oluyorsa, o zaman sormak lazım. Hükümet nasıl bir yönetim içindedir? Sonra unutmayın ki, olay İstanbul\'da geçiyor. Bunun Van\'ı var, Bitlis\'i var, kıyı bucak ilçesi var; acaba oralarda neler oluyor? Bu çark iyi dönmüyor beyefendiler!..\"
ALINTIDIR... Yazara teşekkürler....

Allah insanı adam yerine koyuyor da kullara ne oluyor?

Sultan Fatih daha yirmi bir yaşında bir delikanlı iken, çağ açıp çağ kapatmayı, İstanbul'u fethetmeyi, gemileri karadan yürütmeyi nasıl başardı?

Bir eğitimci olarak bu sorunun cevabını çok düşündüm. Bu kadar genç yaşta bu kadar büyük başarılar elde etmeyi nasıl başardı Sultan Fatih? Anne babası ve hocaları onu bu kadar iyi yetiştirmeyi nasıl başardı? Ellerinde sihirli bir değnek mi vardı?

Yirmili yaşlardaki gençlerimizi (gençliğimizi) düşünüyorum. Bu yaşlardaki gençlerimiz ya Üniversiteye hazırlanıyorlar, ya askerde oluyorlar, ya da üniversitede okuyorlar. Bir kısmı da askerliği tecil etmek için veya okumayı dışardan da olsa sürdürebilmek için açık öğretim fakültesinde okuyorlar.

Sorun gençlerin mayasında mı yoksa onları yetiştirmek gibi büyük bir sorumluluğu olan biz büyükler de mi?

Fatih Sultan Mehmed\'in hayatını okurken en çok dikkatimi çeken olaylardan bir tanesi de, babası tarafından daha on dört yaşında tahta oturtulmasıdır. Daha çocuk yaşta bir insanı niçin tahta geçirirler? Koca devleti bir çocuğun omuzlarına yüklemek çok anlamsız geliyor ilk bakışta.

Evladına, daha on dört yaşında olduğu halde, "bir devleti yönetebilecek kadar iyi yetiştin sen!" mesajını veren bir babanın oğlunun, çağ açıp çağ kapatabilmesine şaşırmamak lazım.

İyi yetişmiş bir evlat ve padişah olduğunun en büyük ispatlarından birisi de, babasını tahtın başına çağırırken kullandığı cümledir. "Eğer ben padişahsam, emrediyorum! Ordunun başına geç! Eğer sen padişahsan, zaten görevin bu! Ordunun başına geç!"

Benim derdim, zaten tüm dünyanın hayran olduğu, Peygamber müjdesine mazhar olmuş bir padişahın hayatından kesitler sunmak değil.

Biz yetişkinler gençlerimizi ne kadar adam yerine koyuyoruz?

Bu ülkede kaç tane baba, yeni bir yatırım yaparken on dört yaşında oğlunun fikrini alarak onu adam yerine koyar?

Bu ülkede kaç tane anne, evine yeni bir eşya alırken daha on dört yaşında olan kızının fikrini alarak onu adam yerine koyar?

Bu ülkede kaç tane öğretmen, daha liseye başlamamış öğrencilere kendilerinin artık yetişkin bir birey olduğu bilincini vermemiz gerektiğinin bilincindedir?

Bu ülkede kaç tane eğitimci bu gerçeklerin farkında olmanın yetmediğini, bu gerçekleri sadece öğrenciye anlatmanın da sorunları çözmediğini, anne ve babalara da bu gerçekleri anlatmak zorunda olduğumuzu düşünür?

Tayların yetişmesi

Çocukluğu ve gençliği köyde geçmiş biri değilim. Sadece yazları birkaç haftalığına köyde kalırdık. Ancak köylerde tayları nasıl yetiştirdiklerini, tavukların civcivlerini yanlarından niçin uzaklaştırdıklarını rahmetli dedemden dinlemiştim.

Bir eğitimci olunca da geçmişteki hatırlarınızın büyük bir kısmı "eğitime bakışınızı" yönlendiriyor.

Hala annesinin peşinde gezen tayların, birkaç aylık olduktan sonra, sahibi tarafından sırtına boş bir sepet asılır. Yük taşımaya alışmaları için her hafta sepetin içine biraz daha ağır yük konur. Hiçbir yük olmasa dahi haftada bir sepetlerin içine birer taş daha atılarak tayın yükü artırılır. Tay'ın sahibi bilir ki hiç yük taşıtmadan büyütülen taylar at olunca da tay gibi güçsüz kalır.

Yirmi yaşını geçtiği halde hala çocuk gibi davranan gençlerin anne ve babalarının (sahiplerinin) yapmış olduğu en büyük hatalardan birisi de budur.

Civciv tavuk olmaya başladığını anlamalı.

Evlatlarını koruma konusunda tüm canlılar fedakarlık yaparlar. Ancak çok bilinenlerden bir tanesi de tavukların civcivlerini koruma mücadelesidir. "Korkak tavuk!" gibi korkaklıkla anılma sıfatını üzerinde taşıyan, dünyanın en korkak varlıklarından kabul edilen tavuk bile, etrafında civcivleri varken aslan kesilir. Kimse kendisine ve civcivlerine yaklaşamaz.

Evlatlarını, yani civcivlerini bu kadar çok seviyor olmasına rağmen, civcivler biraz büyünce anne tavuk tarafından yanlarından uzaklaştırılır. Kendi ayakları üzerinde durmayı öğrensinler diye anne tavuk civcivlerini kanatlarıyla yanından uzaklaştırmaya başlar.

Anne tavuk bunu yapmamış olsa, tavuk kadar boyu olmasına rağmen, civciv gibi davranan tavuklar yetiştirmiş olur.
* * * * *
Bir genci ne zaman adam yerine koymak lazım?

Bu sorunun cevabını bir eğitimci olarak benim, ya da bir psikologun vermesine itiraz edebilirsiniz. Ancak bu sorunun cevabını Allah (c.c) verirse herkes susmak zorundadır.
Soruyu, "Allah insanı ne zaman adam yerine koyuyor?" şeklinde sormakta fayda var. Cevabı çok basit… "Buluğ çağı" veya "Ergenlik dönemi" dediğimiz dönemden itibaren Allah insanı mükellef yapıyor, yani adam yerine koyuyor.

Ne garip değil mi?
Allah insanı adam yerine koyuyor da anne babası ya da öğretmeni adam yerine koymuyor.
Bizim adam yerine koymadığımız evladımızı başkaları niçin adam yerine koysun?
Bizim adam yerine koymadığımız öğrencilerimizi başkaları niçin adam yerine koysun?
Bizim adam yerine koymadığımız gençlerimizi başkaları niçin adam yerine koysun?

Sait ÇAMLICA

FALCI VE BÜYÜCÜLERE İNANMAK GÜNAHTIR


İnsanoğlunun her dönemde ilgisini sırlı ve gizemli olaylar ile gaybla ilgili konular çekmiştir. Hangi inanca mensup olursa olsun bütün insanlar gelecekte neler yaşayacaklarını, kıyâmetin ne zaman kopacağını merak etmişlerdir. İnsanın bu merakı ölüm kendisine gelinceye kadar da devam edecektir. Bu merak duygusunun sağlam ve sarsılmaz bir Allah inancı ve doğru bilgiler ışığında giderilmesi gerekmektedir. Aksi takdirde buradan rant sağlayan kimseler, insanların bu duygularını kullanarak onları sömüreceklerdir.

Tahminlerinin bir kısmı tuttu diye bu tür kimselere inanmak ve onlardan medet ummak İslam inancına kesinlikle aykırıdır. Nitekim bu hususlarla alakalı gerek ayet-i kerimelerde, gerekse de hadislerde çok ciddî uyarılar söz konusudur. Kur’ân-ı Kerim, bu gibi kimselerin sözlerine inanmayı, kehânet yoluyla gelecekte insanları neyin beklediğini öğrenmeye çalışmayı şiddetli bir şekilde yasaklamakta, bunların günah olduğunu ve yoldan çıkmak mânâsına geldiğini ifade etmektedir.[1] Bazı sahih hadislerde ise; “arrâfı (kâhini) tasdik edenin Muhammed’e (a.s.) indirileni inkar etmiş olacağı”,[2] “cennete giremeyeceği”[3] ve “kırk gün namazının kabul olunmayacağı” [4] belirtilmekte ve bu kişilerden uzak durulması tavsiye edilmektedir.

Bozuk bir saatin günde iki defa doğruyu göstermesi gibi, birkaç tahmininde isabet kaydeden bir medyumu, astrologu, falcıyı, büyücüyü, şifreciyi, kâhini veya “hoca” sıfatını kullanan bazı zavallıları her şeyi bilen biri gibi görmek veya göstermek çok büyük bir suçtur.

Yalanlarla iş gören, insanları dolandıran ve maddî çıkar sağlamak için çaba sarf eden böylelerini el üstünde tutmak ve onlara değer vermek büyük bir vebal ve sorumluluğu üstlenmek demektir. Zira gaybı ancak Allah bilmektedir. Gaybî konularda kesin bilgi, ancak gaybın yegâne sâhibi olan Allah’ın inhisârındadır. Kıyametin ne zaman kopacağının bilgisi sadece O’nun katındadır.[5] O’ndan başkasının bunu bilmesi asla söz konusu değildir. Bir beşer olarak diğer insanlardan farkı olmayan,[6] ancak kendisine vahyedilen Hz. Peygamber bile Allah bildirmedikçe gayb olan geçmişi,[7] o an yaşanan olayların iç yüzünü[8] ve geleceği[9] bilememiştir.

Nitekim Hz. Peygamber, yaşadığı devirdeki bir çok olayın iç yüzünden haberdar değildir. O, âyet-i kerime ininceye kadar İfk hadisesinin (6/627) doğru olup olmadığını;[10] Tebük seferine (9/630) katılmayanların ileri sürdükleri mâzeretlerin ne derece gerçek olduğunu;[11] Mescid-i Dırâr’ı inşâ edenlerin niyetlerinin Müslümanları parçalamak olduğunu[12] önceden bilememiştir. Târihe elim vak’alar olarak geçen Reci’[13] (4/625) ve Bi’r-i Mâûne[14] (4/625) hadiseleri de, Hz. Peygamber’in kendisine bildirilmedikçe gelecekten habersiz olduğunu göstermektedir.


Dolayısıyla Hz. Peygamber, kendisine bildirildiği kadarıyla geleceği bilmektedir ve onun bu bilgisinin sınırını tespit etmenin güçlüğü de ortadadır. Ayrıca, Hz. Peygamber’in görevi gayb âleminin sırlarını açıklamak değil Allah tarafından kendisine bildirilenleri tebliğ etmektir.[15] O’nun bir müjdeci ve uyarıcı[16] olarak bu vazîfesini hakkıyla yaptığı ise herkesin mâlûmudur. Bu itibarla, Hz. Peygamber bile geleceği tam olarak bilemezken bazı falcı ve medyumların gaybı bildiğini zannetmek, onların kapılarını aşındırmak son derece sakıncalıdır ve insanın manevî hayatını büyük bir tehlikeye atması anlamına gelmektedir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, ademoğluna düşen görev başına ne geleceğini veya kıyâmetin ne zaman kopacağını araştırmak değil, ebedî olan âhiret hayatını kazanmak için ciddî yatırımlar yapmaktır. Allah’ın rızasını kazanacak dürüst ve erdemli davranışlar ortaya koymaktır. Nitekim insanoğlu öldüğünde zaten kendi kıyameti kopmuş olacaktır. Dolayısıyla insanın esas yapması gereken sağlam ve sarsılmaz bir iman ile Allah’a bağlanmak, Kur’an’a sarılmak,[17] ondan gereken dersleri almak[18] ve O’nun elçisi Hz. Muhammed’e ittibâ etmektir.[19]

Netice itibarıyla, bu dünyadayken yapılan her işin gayb âleminin bir bölümünü oluşturan âhiret hayatıyla yakın bir münâsebeti olduğu unutulmamalıdır. Bu itibarla insanoğlunun bütün davranışlarını buna göre düzenlemesi ve İslâm’ın öngördüğü ahlâkî seviyeye ulaşmak için gayret göstermesi gerekmektedir. Zîra Kur’an ve Sünnet gaybın bilinmesini değil, gaybın varlığının derinden ve sürekli hissedilerek bu dünyadayken güzel davranışlar ortaya konulmasını istemektedir. Bir takım kimselere giderek onlardan geçmişe veya geleceğe yönelik taleplerde bulunmayı ise şiddetle yasaklamaktadır.

DÜRÜSTLÜK NEDEN BU KADAR ÖNEMLİDİR?


Dürüstlük; insanın söz ve davranışlarıyla, niyet ve inancında iyilikten ve güzellikten yana olmasıdır.

Dürüstlük; Allah'ın emrettiği şekilde temiz kalpli olmak ve içindeki iyi sese [1] kulak vermektir.

Dürüstlük; Allah'ın ve Rasûlü'nün çizdiği rotadan ayrılmamaktır. [2]

Dürüstlük; insan onurunun ve sağlıklı toplum yapısının vazgeçilmez şartlarından birisidir.

Dürüstlük; insanın kendisine verdiği sözü tutmasıdır.

Dürüstlük; hayatın bütün alanlarında en güzel tutum ve davranışları sergilemektir.

Dürüstlük; aldığı kararların arkasında durmaktır. [3]

Dürüstlük; özünün ve sözünün bir olmasıdır.

Dürüstlük; bütün kötülüklerin anası olan yalanı terk etmektir.

Dürüstlük; bütün iyiliklerin ve güzelliklerin temelidir.

Dürüstlük; karşılaştığı hâdiseleri abartmadan gördüğü ve duyduğu şekliyle anlatmaktır.

Dürüstlük; emanete riâyet etmek ve emâneti hak edene vermektir. [4]

Dürüstlük; başkalarına söz verdiği zaman sözünde durmaktır. [5]

Dürüstlük; gerçeği eğip bükmeden, çarpıtmadan, kıvırtmadan söylemektir.

Dürüstlük; hiçbir zaman adaletten ayrılmamaktır.

Dürüstlük; haksızlık yapana yanlış yaptığını uygun bir şekilde söyleyebilmektir.

Dürüstlük; konulan bütün kurallara uymak ve fakat keyfî davranışları terk etmektir.

Dürüstlük; başkalarının haklarına saygı göstermektir.

Dürüstlük; her ortamda tutarlı ve onurlu duruşunu muhafaza edebilmektir.

Dürüstlük; birilerinin acıları üzerine mutluluk kurmaya kalkışmamak ve hiçbir kimseye zulmetmemektir.

Dürüstlük; zorlukları görünce yalpalamamaktır. [6]

Dürüstlük; bütün yaratılmışlara şefkat ve merhametle yaklaşmaktır.

Dürüstlük; tek başına kalsa bile kartallar gibi yalnız uçmak, ama dosdoğru yoluna azim ve kararlılıkla devam etmektir.

Ben Bir TÜRKÜM!...

Ben; Orta Asyadan türeyen, Anadolu’da büyüyen, Avrupa içlerine yürüyen TÜRK’üm! Ben;
Dağlarda gemi gezdiren, taşlara destanlar kazdıran, tarihi baştan yazdıran,TÜRK’üm!
Ben;
Adalete, mertliğe örnekler veren, ölüm-kalım savaşına gülerek giden, yeryüzünde her murada eren TÜRK’üm !
Ben;
Sancaklara, tuğlara baş eğdiren, beylere, paşalara Hil’at giydiren, kılıcını üç kıt’ada gezdiren TÜRK’üm!
Ben;
Atillayı,Yavuzu, Fatihi var eden, kralları, imparatorları kendisine yar eden, düşmanına dünyasını dar eden TÜRK’üm!
Ben;
Şahları, sultanları kul edinen, altınları, elmasları pul edinen, incili kkaftanları çul edinen TÜRK’üm !
Ben;
Zafer rüyasını görenlere saç yolduran, hezimete uğratıp, ümitleri solduran, müzelerde baş köşeleri dolduran TÜRK’üm !
Ben;
Damarlarında asil kanın aktığı ırkım, benden bahseder destanım, ağıtım, TÜRK’üm, Ben TÜRK’üm, taa iliklerime kadar...
MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’üm!..
Ya Siz Kimsiniz?

Ben kimim diye düşünenlere, kimliğinin farkına olanlardan bir mektup bu. Ben yazmadım, yazanın eline sağlık.
Kurbağaların dolaşım sistemiyle İstanbul’un fethini aynı ruh hali ve heyecanla çocuklarına anlatanlara inat, 30’undan sonra Türklüğünün farkında olanlara yazılmış bu.
Şehidin kanı eline bulaşmadan, acının ne olduğunu anlamayanlara anlatıyor kim olduğunu...
Üzerine bastığı toprakları, gecekondu yapılacak beleş arazi sananların, dün yan gelip yatan, bugün ocağı yananların acıları var burada.
Oyunu gecekondu tapusu umuduna, kapıyı çalanın atacağı çeyrek altın sadakasına satanların okuması gereken bir destan.
Ben Türk’üm derken yüreği kabaranların, ay yıldıza bakınca gözlerinde şimşek çakanların ağıdı bu.
Ben Türk’üm!
Yüksek sesle söylendiğinde korku salan, içinden söylendiğinde söyleyenin göğsü iman dolanların ucu yanık mektubu.
Allah’ım! Sen Türk’ü ayrı yarattın!
Ona, sana layık olma fırsatını, günahlarını affettirme imkanını, atalarına layık olma lutfunu nasip eyle!
Yeni Fatih’ler, yeni Yavuz’lar, yeni Mustafa Kemal’ler çıkartacak kudretimizin farkına varmamızı, düşmanın karşısında dik, namerdin tepesinde muzaffer, mazlumun omzu başında hazır olmamızı nasip et.
Çuvalın sahiplerini çuvala, kahpe mayının sahibini lağıma, bize gül vereni gül bahçesine koymamızı nasip et.
Şehidin şanını, mertin namını, doğrunun kelamını dimdik ve gururla, bağıra bağıra yedi düvele duyurmamızı nasip eyle. Amin.
alıntı

-5-
KÖYDEKİ ŞOK

Hem dışarıda çalışıp eve ekmek getiriyor hem 6 çocuk büyütüyor. Yıllar böyle akıp gidiyor. Üvey evlatlarına sahip çıkıyor ve onları yanında getirdiği ve burada olan çocuğundan hiç ayırmıyor. Gerçek bir insanlık örneği bana göre. Yetişen çocukları evlendiriyor. Zaman su gibi akarken yanında getirdiği kızı da gönlünü bir gence kaptırıyor. Genç Bulgar göçmenlerinden. Anne ne kadar karşı çıksada kız vazgeçmiyor. Ve gönlünü verdiği gençle evleniyor. Kız baba sevgisini ve koca sevgisini bu gençte bulduğunu söylüyor. El ele geziyorlar mutlu bir evlilik devam ederken, kızının kayınpederi gelinin hayat hikayesini öğrenince oğluna ve gelinine gidin babanızın elini öpün ve barışın diye zorluyor. Kız gitmek istemiyor ama baskı ağır geliyor ve babasının memleketine yani Dinarın köyüne gidiyorlar. Orada dayıları halaları, teyzeleri ve ablaları var. Akşamüzeri babasını buluyorlar ve elini öpmek istiyorlar ama adam elini vermiyor ve onları eve almıyor. Kız kahroluyor yer yarılsa yerin dibine girecek. Damat ise bu duruma şaşırıyor ve bunun altında ne var diye düşünüyor. Yani öküzün altında buzağı arıyor. Bir yöne haksız da sayılmaz. Bir baba evladına elini vermiyor ve onu bağrına basmayı bırak evine bile buyur etmiyor. İnsanlar kapılarına gelen yabancı birini bile evin buyur eder bir bardak su verir. Ama şu babaya bak. Ben hala anlam veremiyorum bir babanın böyle davranmasına. O gece kızın bir akrabasının yanında kalıp sabah hemen geriye dönüyorlar.
(devamı var)

-4-
EVDE DÖRT ÇOCUK

Yeni koca kadını arkasına yeni doğmuş çocuğuyla katıp ver elini Tepeköy’e yola çokıyorlar. Tepeköy deki eve varıyorlar varmasına ama kapıdan adımını atar atmaz kadın gördükleri karşısında şok geçiriyor. Evde 4 çocuk ağlaşıyorlar. Hani adamın çocuğu yoktu, karısı ölmüştü. Of yandım ben diyor ama ne dese boş artık. Ok yaydan çıkmış bir kere babası adamın arkasına katmış, ne nerede oturduğuna bakmış ailesi nede adam hakkında araştırma yapmış. Ne kadar acı bir durum. Kadın ne yapsın kocam dediği ve 3 çocuk verdiği adam onu atmış ve yerine başka birini getirmiş babası ise araştırıp soruşturmadan buraya vermiş kalacak başka çaresi yok. Hayata yeniden sarılıyor kadın. Yeni yuvasına sahip çıkıyor dört elle. Başka yapacak bir şeyde yok zaten. Garibimin bu evlilikten de bir oğlu oluyor ettimi 6 çocuk birde adam bunların bakımı çamaşırı ve tuğla fabrikasında, pamuk tarlaların da çalışması yetmiyor kadına, eve gelince de birde koca dayağı da bütün bunların üstüne acı biber gibi geliyor. (devamı var)

köyünde evlenmiş ama resmi değil ben seni aldım bende sana vardım derler ya öyle. Arada resmi bir bağ olmayınca kötü insanlar bunu kendi çıkarlarına alet ederler biliyorsunuz. Evlilik iyi gidiyor sayılır ki, 2 kız evladı doğurmuş bu kadın 3.cüye hamile kalmış. Ama evde huzursuzluk başlamış. O zamanlar hepsi bir yerde yaşıyorlar. Kaynana ondan kurtulmak için türlü türlü işler yapmaya başlamış. Kadın hiçbir neden yok diyor ama benim aklıma oğlan doğurmadığı geliyor. Neyse efendim doğuma 3 ay kala bu kadını postalıyorlar. (devamı yarın)

RAMAZAN BAYRAMINIZ MUBAREK OLSUN

Bayramlar neşe ve sevinç günleri, millî birlik ve beraberlik duygularının zirveye ulaştığı, dayanışma ve kaynaşmanın yoğun bir şekilde yaşandığı müstesna zaman dilimleridir. Ancak bayramın gönüllere huzur veren ve kardeşliği pekiştiren huzur iklimini bütün sıcaklığıyla hissettiğimiz ve milletçe bunun hazzını yaşamaya başladığımız bir sırada, acımasız bir şekilde çirkin yüzünü gösteren son terör eylemleri, bu sevincimize gölge düşürmüş, milletimizi derinden yaralamış ve üzüntüye boğmuştur.

Temeli barış, uzlaşma, hoş görüye dayanan ve ismini de bu anlamlara gelen “İslam” kelimesinden alan yüce dinimiz, birliği, dirliği, sevgiyi, kardeşliği emrederken, zulmü, azgınlık ve fenalığı yasaklamış; zulmün en dehşet verici şekillerinden biri olan terör ve tedhişi ise şiddetle men etmiştir.

Yer yüzündeki bütün canlılara merhametle yaklaşmayı öngören, Yaratandan ötürü yaratılanı hoş görme anlayışını yerleştiren ve masum insan kanını dökmeyi en büyük günahlardan biri sayan yüce dinimizin terör hareketlerini, türü, gayesi, sebebi ne olursa olsun hoş görmesi asla mümkün değildir.

Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’de, \"Düzene sokulduktan sonra, yeryüzünde bozgunculuk yapmayın…\" buyurmuş, haksız yere cana kıymayı haram kılarak, cezasının ebedi kalınacak cehennem olduğunu bildirmiştir. Aynı şekilde haksız yere bir kişiyi öldürmeyi bütün insanlığı öldürmek, bir kişiyi kurtarmayı da bütün insanlara hayat vermek olarak kabul etmiştir.

Şu halde ismi ne olursa olsun, terör, şiddet ve anarşinin İslam’la uzaktan yakından ilişkisi yoktur; bilakis dinimiz her türlü anarşi, fesat, bozgunculuk, eziyet, işkence, kısaca terör ve şiddeti kesinlikle yasaklamıştır.

Dinimizin bu emir ve yasakları karşısında bize düşen, birbirimizi sevmek, birlik-beraberlik içinde kardeşçe yaşamaktır. Nitekim Yüce Rabbimiz: “Ey iman edenler! Hep birden barışa girin. Sakın şeytanın peşinden gitmeyin. Çünkü o sizin için apaçık bir düşmandır” buyurmaktadır.

Bayram vesilesiyle, başta anne ve babalarımız olmak üzere büyüklerimizi, komşularımızı, akraba ve dostlarımızı ziyaret edelim. Dargınlık ve kırgınlıklara son verelim. Aramızdaki kin, haset ve husumet duygularını bırakarak sevgi, saygı ve bağışlamayı tercih edelim. Yalan, gurur, kibir gibi manevî hastalıklardan uzak duralım.Ramazan ayında kazandığımız güzel hasletlerimizi Ramazandan sonra da devam ettirelim ve fitrelerimizi henüz verememişsek bir an evvel fakirlere ulaştıralım. Ailemizin mutluluğu, milletimizin huzuru, millî birlik ve beraberliğimizin devamı, devletimizin bekâsı için dua ve niyazda bulunalım. Milletçe birlik ve beraberlik içinde bulunduğumuzu gösterelim ve teröre karşı tavrımızı ortaya koyalım.

Bu duygularla Ramazan Bayramınızı tekrar tebrik ediyor, ülkemiz, milletimiz ve İslâm âlemi ve bütün insanlığa huzur ve barış getirmesini, hayır ve bereketlere vesile olmasını diliyorum.

: Emperyalizmle yüzleşme

İki kutuplu dünya "Küresel" akımla tek bir adreste buluşmaya doğru dörtnala yol alırken geride bırakılan "Patlamamış mayınları da" yoksul ülkelere miras bıraktıklarının kimse farkında değil gibi.
Küresel ekonomideki istikrarı koruyabilmek için bugün neredeyse tüm dünya diken üstünde. Battı batacak beklentileri yoksul ülkelerin adeta kâbusu gibi.
Küresel rekabet gittikçe azgınlaşıyor.
Küreselleşmenin efendileri, hazineleri para ile doldururken, artık hazinenin güvenliğini sağlamak sorunu ile karşı karşıya.
“20 yıl önce, dünya ideolojik ve ekonomik açıdan bölünmüş durumdaydı. Ve küresel güvenliği sağlayan şey iki süper gücün devasa potansiyeliydi” diyen Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, emperyalizmle yüzleşmenin vaktinin geldiğini ve tek kutuplu dünyaya doğru gidişin tehlikelerinin çanlarını çalıyordu.
43& üncü Münih Güvenlik Konferansı'nda konuşan Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin,  Tek egemenin tek efendinin olduğu bir dünyada bu durum sadece sistemin içindekiler için değil aynı zamanda egemenliği elinde bulunduran için de ölümcüldür, çünkü onu içeriden yıkar. Ve bunun demokrasiyle kesinlikle hiçbir ortak noktası yoktur. Demokrasi azınlığın menfaat ve fikirleri ışığında, çoğunluğun iktidarı demektir” diye konuşurken, dünyaya yeni bir demokrasi tarifi yapmaktaydı. Demokrasinin dayatma metodundan bunalan Vladimir Putin, “Rusya olarak, bize birileri hep demokrasiyi öğretiyor. Fakat her nedense, bize demokrasiyi öğretenler, kendileri öğrenmek istemiyor derken, tek kutuplu dünyanın kabul edilemez olmasının, aynı zamanda imkansız olduğunun altını çiziyordu.

2. Dünya Savaş'nın patlak verdiği ilk yıllarda Franklin D. Roosevelt'in "Bir yerde barış bozulduğunda, tüm ülkelerin barışı tehlikeye düşer" sözünü hatırlatan Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin,"Bu sözler bugün de geçerliliğini koruyor. Küresel krizler ve küresel sorumluluklar buna örnek niteliğindedir" diyerek insanlık tarihinin tek kutuplu dönemlerden geçtiğini ve dünya liderliğini elde etme arzularına şahitlik ettiğini hatırlatarak silahların savaşlar için değil barışı korumak adına sahip olunması gerektiğini söylüyor.

İşte İzm’ler ve bunların liderlerinin fikirleriyle yıllarca ülkelerini yönetenlerin çocukları dahi demir perdenin bir daha sınırlarına çekilmesini istemiyor.
Cemil Meriç "Yaşayanları yöneten ölülerdir"der ve "Demek ki, öldürülmesi gereken ölüler de var" derken galiba Putin'in bugün söylediğini bize anlatıyor.
Putin, emperyalizmle yüzleşmeyi artık dünyayı yöneten ülkelerin yapması gerektiğini hatırlatıyordu.

Bir baba ile kızı dertleşiyormuş. Kız babasına, çok sıkıntı çektiğinden, sorunlarla baş edemediğinden bahsetmiş. Babası kızını dinlemiş, dinlemiş ve “Gel, sana bir şey göstereceğim!” diye kızını mutfağa götürmüş.
Ünlü bir aşçı olan baba, ocağa üç tane eşit büyüklükte kap koymuş, üçüne de eşit su koymuş ve üçünün de altını aynı miktarda yakmış. Ve birinci kaba bir havuç, diğerine bir adet yumurta, diğerine ise bir avuç çekilmemiş kahve çekirdeği koymuş. Ve her üçünü de tam 20 dakika pişirmiş. Daha sonra ateşi kesmiş. Sonra masaya 2 tane tabak bir tane de boş bardak koymuş.
İlk önce haşlanmış havucu alıp bir tabağa koymuş. Sonra pişmiş yumurtayı diğer tabağa koymuş. Sonra da suya iyice sinmiş ve tam kıvamında kahve görüntüsü olan kahveyi de alıp bir bardağa boşalttıktan sonra kızına dönerek,
Kızım ne görüyorsun? Kızı “Havuç, yumurta ve kahve.”
Kızını masaya iyice yaklaştıran baba bunlara daha yakından bakmasını istemiş.
Kızının şaşkınlığını gören baba, anlatmasına devam etmiş:
Havuç haşlandığı için yumuşak bir hal aldı. Yumurta, artık pişmekten içi katılaşmış sert bir hale geldi. Kahve ise, (bir yudum alarak) harika olmuş. Tadı da çok hoş.
Kız, iyice şaşırarak, “Baba, bunu bana niçin gösteriyorsun?” diye sormuş. “Bak” demiş babası,
Hepsi aynı şekil kapta, aynı sıcaklıkta, aynı dakika pişti. Fakat hepsi bu etkiye farklı tepki verdiler. Havuç ilk başta sertti, güçlü idi; ama kaynatılınca yumuşadı, güçsüzleşti, çözüldü. Yumurta çok kırılgandı, hafifçe dokunsan çatlayabilirdi; ama kaynatılınca içi sertleşti, hatta katılaştı. Bir avuç çekilmemiş kahve ise yine sertti, hepsi birbirine benziyordu. Fakat ısıtılınca ne oldu; bu kahve çekirdekleri, ısındılar, gevşediler ve içinde oldukları suya yayıldılar. Koku yaydılar, tad yaydılar ve suyu “eşsiz tad”da bir kahveye çevirdiler.”
Ve kızına,
“Kızım sen hangisisin?” diye sormuş adam. “Zorluklarla karşılaştığın zaman nasıl tepki gösteriyorsun? Havuç gibi sıkıntılara, problemlere rastgelince çözülüyor musun, benliğini koruyamıyor musun? Yoksa yumurta gibi katılaşıyor, başta kendin olmak üzere kimseye faydan dokunmuyor mu? Yoksa sen kahve misin? Kendini bitirmek uğruna, kendini ateşe atma pahasına diğer insanlara mutluluk veren, huzur veren, ağızlarına lezzet veren bir sevgi kaynağı mısın? Karar ver yavrucuğum ve bence sen bir kahve ol hayatta.
Kahve bulunduğu çevreyi değiştirir, mutluluk soluklarını etrafına yayar. Başkalarının yaşaması uğruna kendini feda et ve bundan sonsuz mutluluk duy.

Çanakkale harbi sırasında saf ve temiz bir asker, emir eri olarak ayrılır komutanı tarafından. Fakat Askerin gönlü emir eri olmaya razı değildir ama askeri kurallara riayet etmek zorundadır. Harp kızıştığı bir sırada Asker dayanamaz komutanına çıkarak ;

"Komutanım, bizim köyde imamdan duymuştum. Düşmana karşı şehit olanlara Allah huri kızı veriyormuş. İzin verin bende savaşıp vatanım için, Allah için şehit olup huri kızı kazanayım" diye ricada bulundu...

Komutan askere bakıp söylediği sözlere gülerek "Hadi git işine bak " diyerek başından savar. Asker birkaç gün sonra yine komutana çıkar yine aynı sözleri tekrarlar, cephede düşmanla çarpışmak istediğini söyler. Komutan Askere acır, çünkü giden geri gelmiyor."Oğlum başka işin yok mu senin " diye söylenir. Asker;

"Komutanım; ben fakir bir köylüyüm. Köyde bana kız vermezler. Fakirim diye hor görüyorlar. Ne olur izin verin, belki şehit olurum ve huri kızıyla evlenirim " diye yalvarır. Bu yalvarış günlerce böyle devam eder.. Komutanın canı iyice sıkılmıştır. "Hadi git huri kızı ile evlen bakalım "diyerek onu cephenin en ön saflarına gönderir. Aynı gün ön safta çarpışan Mehmetçik alnına yediği tek kurşunla şehit olur.

İki taraf için yaralı ve ölüleri taşımak için verilen arada, komutan cesetler arasında kendi Askerini, yani emir erini görür. Üzülür, canı sıkılarak "Bu kadar ısrar etmesi bunun için miydi \" diye düşünür. Sonra Mehmetçiğin cesedine yönelerek sinirli bir şekilde seslenir.

"Aldın mı huri kızını ha,aldın mı ? \" der. Bu sırada bir mucize gerçekleşir. Yerde yatan cansız Mehmetçik sağ elini havaya kaldırarak iki parmağını gösterir komutanına ve "Hem de iki tane " der ve kalkan eli hemen geri düşer.
 

Esas bomba geride. 4-6 Temmuz 2007 tarihleri arasında yine İstanbul'da Dünya Odalar Kongresi yapılıyor. Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği';nin (TOBB) ev sahipliğinde gerçekleştirilecek olan bu toplantıya tam 90 ülkeden binden fazla yabancı iş adamı katılıyor. Türkiye'den de yoğun iştirak olacak bu kongreye: Oda ve borsa başkanları... Anadolu iş adamları...
Bu kongre Türkiye için çok önemli. Globalleşme tartışılacak çünkü. Bill Clinton'ın başkanlık döneminde Dışişleri Bakanı görevini üstlenen Madeleine Albright dahi katılıyor bu kongreye. Birçok ülkenin yöneticisi, dünya ekonomisine yön veren bürokratlar, şirket CEO’ları ve diplomatlar da var tabii.
İş adamı Rahmi Koç ve Coca Cola Firması İcra Başkanı Muhtar Kent de Kongre’nin konuşmacılarından.
Temmuz ayı, Karadeniz Spor Oyunları'nın start aldığı ay olacak aynı zamanda. 2-8 Temmuz tarihleri arasında Trabzon'da yapılacak olan bu etkinliğe 5 binden fazla kişinin katılması bekleniyor. Bin 350 sporcu iştirak ediyor bir kere. 13 dalda yapılacak olan Karadeniz Spor Oyunları bir olimpiyat havasında gececek mutlaka.
İşte kaos bezirganlarına bu güzellikler yeter herhalde. Çalışmaya devam ediyor ülkemiz insanları bazılarımızda kaos çıgırtkanlığına devam ediyor.
 

Hafta başında İstanbul'da toplanan Yatırım Danışma Konseyi'nde dünyanın önde gelen 21 şirket yöneticisi Türkiye'yi övdü ve yatırıma devam edeceklerini söyledi. Hepsinin ortak kanaati "Türkiye'deki fırsatlar çok büyük" şeklinde idi.
22 Temmuz 2007 günü başka bir grup daha geliyor. 200 Alman şirketinin üst düzey yöneticisi Türkiye'de toplanacak ve İstanbul'da yapılacak olan Türk-Alman Ekonomi Kongresi'nde "iki ülkenin iş birliğini daha nasıl artırırız" sorusuna cevap arayacaklar.
Türk-Alman Ticaret ve Sanayi Odası'nın tertiplediği bu kongre üç gün sürecek ve gündemin ana konusu; tekstil, perakende, otomotiv ve otomotiv yan sanayi... hepsi enine boyuna tartışılacak ve karara bağlanacak bu meselelerin. Ama hala bizler kaostan bahsediyoruz gitti canım ülkemiz diyoruz.
02.07.2007

Evlilik, insanın sağlıklı ve düzenli bir hayata sahip olmasını sağlar. Zina ve gayr-ı meşru ilişkilerin yaygınlaşmasını engeller. Gayr-ı meşru ilişkilerin yaygın olduğu toplumlarda, genç nüfusun giderek azalması ve AIDS gibi hastalıkların yaygınlaşması, evliliğin önemini ortaya koymaktadır. Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) de bu hususa şöyle dikkat çekmiştir: "Size dînî ve ahlâkî yaşantısı hoşunuza giden kimseler geldiğinde, onları evlendirin, aksi takdirde yeryüzünde kargaşa ve büyük bir ahlâkî çöküntü olur."
Bunun için gençlerimizi evlendirme konusunda yardımcı olalım. Bütün davranışlarımızda ölçülü olmamız gerektiği gibi, düğün yaparken de aynı özelliğimizi koruyalım, israftan, aşırılıktan ve meşru olmayan eğlencelerden uzak duralım. Evlilik hayatının gereksiz harcamalarla zorlaştırılması, sadece mutlu olmayan insanların sayısını artırır. Sevgili Peygamberimiz (a.s.)'in evlilik hayatının kolaylaştırılması hususunda söylediği şu hadisi-i şerifini unutmayalım : "Nikahın en hayırlısı, kolay (külfetsiz) olanıdır".
Yüce Allah, insanlar, huzurlu bir hayat sürsünler diye evlenmeyi meşrû kılmış, aile hayatının devamı için eşlerin birbirleriyle iyi geçinmelerini, sabırlı ve hoşgörülü olmalarını tavsiye etmiş, yakın akrabalarına da arabuluculuk görevi vermiştir. Çünkü ortada meşru bir sebep yok iken basit mazeretler ileri sürerek boşanmak, Yüce Allah'ın hoşnut olmadığı bir durumdur.
Bunun için eşler; kendilerine düşen sorumlukluları yerine getirmeli ve birbirlerine karşı saygılı, dürüst, anlayışlı ve hoşgörülü olmalı, kaba davranıştan ve iffetlerine aykırı düşecek tavırlardan kesinlikle kaçınmalı, aile bütçesini sarsacak harcamalar yapmamalıdırlar. Çünkü toplumun huzuru ailenin huzurundan geçer.
 

Aile, toplumun çekirdeği, milletin temelidir. Toplumun huzuru, ailede başlar. Bu nedenledir ki milletlerin huzuru ve dirliği ailenin huzuruna, mutluluğuna bağlıdır. Evlenmek ve yuva kurmak şüphesiz ruhen ve bedenen sağlıklı her insanın en tabii hakkıdır. Meşru bir mazeret olmaksızın evlilik sorumluluğundan kaçınmak dinimizce hoş karşılanmamaktadır. Maddi imkansızlıklardan dolayı evlenemeyenlerin evlendirilmesi ise dinimizin topluma yüklediği bir görevdir. Nitekim Cenab-ı Hak bu konuda Kur-an'ı Kerimde, bekârların evlendirilmesini istemiş ve devamında şöyle buyurmuştur:  Eğer onlar fakir iseler, Allah kendi lütfü ile zengin kılar. Allah lütfu geniş olandır, her şeyi hakkıyla bilendir. Evlenme imkanını bulamayanlar ise; Allah, kendi lütfu ile onları varlıklı kılıncaya kadar iffetlerini korusunlar.
 

Arabamız asfalta çıkar çıkmaz herkes mayıştı kolay değil 2 gündür herkes yoruldu. Uyumaya başlayanlar çoğaldı. Ben ise uyumamaya çalışıyorum. Yerimden kalkıp nasıldı diye soruyorum ama yorgun olduklarından cevaplar kısa oluyor. Herkes çok güzeldi diyor. Bir ara baktım komutanımız Yaşar hocam uyuyor. Elime su şişesini aldım ve onun yanına gitmeye başladım. Yanaşmak ne mümkün koruyucu meleği eşi elimden suyu aldı ve beni geri gönderdi. Karşı çıkamadım. Şöför şarkılar koydu ama herkes yorgun olduğu için oda ilği görmedi. Bende yerime oturdum zaten yanımda oturan İbrahim Özkara benim kalkmama müsaade etmedi. Saat 21.40 gibi İzmir garajında beni indirdiler. Herkese Allahaısmarladık dedim. Dha Çineye gideceğim yani yolculugum bitmedi. Saat 10.00 da Çineye doğru yol almaya başladık. Bende hala uyku yok gezinin güzelliklerini gözden geçiriyorum. Yanımda oturanla muhabbet ederken laftan çıktım ben Memleketimde piknik yapmaya gittim ordan geliyorum dedim. Adam beni alay ediyor sandı ve dudak biktü, inanamamıştı. İnsanların vatanı için bu kadar yolu gidip gelmelerine anlam verememişti veya böyle insanların olduğunu aklı almıyordu. Ama oluyordu ve başarmıştık. El ele gönül gönüle çok güzel bir işi başarmıştık Allahın izniyle. Şu kısacık bir zamanda yıllardır ayrılık tohumları ekilen vatanımızda burs işini halletmiştik. Bundan daha güzel bir şey olamazdı. Yüreklerini koyan herkese teşekkür ederim. Sağlicakla kalın hoşça kalın.
22.06.2007

Sabah 07 de yine kalktım. Hala oğlum kalkmış bahçede çiçeklerini suluyor. Neden kalktın yat biraz daha dedi. Abi ben gidiyorum dediğimde olmaz kahvaltı yapman lazım deyip eve girdi. Biraz sonra çayla geldi. Az çok kahvaltı yapıp çıktım yola. Mevlüt Varol ağabeymin yanına gideceğim. Baktım Suat Eşmede yola çıkmış oda oraya gidiyor. Hep beraber bahçeye yürümeye başladık. Oradada kahvaltı hazırlanmış ama ben 1 bardak çay içerek musade istedim. Yayan yürümeye başladım. Kemal Baykaraya ugramak istedim ama baktım ses seda yok kalkmamışlar herhalde o yüzden devam ettim yoluma. Sıransöğüte doğru oradan televizyon direklerinin yanına çıkmaya başladım. Tepeye vardıktan sonra halamın bahçesine (Çıkıkların) indim. Çıkarken zordu ama inerken kolay oldu. Aslında tilki yatagına da uğrasam iyi olacaktı. Ama gözüm tutmadı. Bir yandan aşağı iniyorum bir yandan halaaaaaaaa diye bağırıyorum. Sonunda bahçeye inip halamın ellerinden öptüm. Eskilerden konuşturdum halamı. Babasını yani dedemi sordum ama pek bir şey bilmiyor veya unutmuş. Arap köyündeki akrabaları sordum yıllar olmuş görüşmeyeli. Halamı hasta gördüm ama iyiyim yamrum çocuklarım bakıyorlar dedi. Ayrılma vaktim geldi. Halamla helalleştim gedik arkasından tekrar köye yürümeye başladım.
Tam tepeyi sallandım baktım 100 metre önümde bir grup köye gidiyor. Bunlar kazankaya tarafına giden Yaşar hocamgil. Tam 10 kişiler. En arkada Nail kalmış. Yorulmuşlar demekki onlar önde ben arkada köyün girişinde onları yakaladım. Hep beraber köye girdik ve kahveye oturduk. O anda Bekir hocamız geldi. Çayları o ısmarladı. Çok güzel bir muhabbet yaptık. Hepimizi okutmuştur herhalde. Allah razı olsun. Çaylardan sonra muhapbetin iyi olmasına rağmen kalktım. Çünkü keşkek vardı sabah erken çıktığım için yiyemedim ama öğlen bari yiyeyim. Keşkeğimi yeyip namazımı kıldıktan sonra yine yola çıktım. İnlere gideceğim bakayım bir hala duruyorlarmı nasıllar diye. Öğlen sıcağında inleride gördüm ve aşagı indim, Emine abamı ziyaret ettim. Bir ayran içip Allaha ısmarladık deyip teyzeme gittim. Ellerini öpüp hemen musade aldım vakit daralıyor benim ise gidecek çok yerim var. Motorun oğlu Ademin evine gittim. Onların gönlünü aldım. Bayramı aradım ama o yayladayım dedi. Onu göremedim. Saate baktım vakit dolmuş. Ziyaret edmediğim yerler kaldı ama ne yaparsın yolcu yolunda gerek dedim. Hızlı hızlı eğreğe vardım herkes arabalara binmiş neredeyse geç kalacakmışım. Görebildiğim birkaç kişiye Allaha ısmarladık deyip arabaya bindim. Hasan Eşme ağabeyme, Hüseyin sağdıç ve Nurettin hocamla ve diğerleriyle vedalaşamadım. Sadece el salladık birbirimize. Sevdam olan Nuhdan ayrılıyoruz. Kim öle kim kala belki de birdahaki sefere içimizden bazılarımız olmayacak. O yüzden vatanıma bir daha baktım. İçim burkuldu. Ama yapacak bir şey yok hayat devam edecek bizler ölesiye kadar gelip gideceğiz. Bizden sonrakiler belki devam ettirecekler bu gidiş gelişleri inşallah yaparlar.
(devamı var)
 

Akşam saat onda burs için toplantı var bu yüzden belediye binasına doğru gidiyoruz. Yanımda Yaşar hocam ve Hamdi hocam var. Güzelliklerden bahsediyoruz. Belediyenin önüne varınca Ahmet arkadaşımız bizi karşılıyor. Kucaklaşıyoruz yeniden. Bana Sadettin yazıların çok uzun diyor. Bunu siteye yazacaktım ama olmadı diyor. Bende kardeşim ben aşk mesajı yazmıyorum sevdamı veya duygularımı yazıyorum buda iki satırla anlatılamaz diyorum ve arkasından ekliyorum siz kısa yazın ben yazmaktan vazgeçeyim diyorum. Sen çayları söylede aklın başına gelsin diyorum. Çaylarımız bitmeden toplantıya çağırıyorlar. Toplantı salonuna çıkıyoruz. Herkez şölenin mükembel olduğundan dolayı başkan Rüştü Menekşeye teşekkür ediyor başta Hüseyin Sağdıc olduğu halde. Çoğunluk sağlandı seçimler bitti ben usulca çıkıyorum daha görecek dostlarım ve yerler var diye. Aşağı inip tuvalete bir göz gezdireyim dedim. Keşke bakmasaydım tuvalet çok kötü göründü gözüme. Gerçi paralı olmayan her tuvalet heryerde böyle oluyor. Bakımsız, fayansları dökülmüş. Belki de piknik alanına bakacaz diye bakamamışlardır diye düşünüyorum. Sıra tuvalete gelmiştir herhalde şimdi. İnşallah düğüne geldiğimde orasıda yapılmış tertemiz olmuş olur.
Çok yorulmuşum. Saat 12 gibi huzur içinde yatağıma girdim. Çok güzel bir uyku çektim.
 

Program bitti herkes hasret gidermeye başladı. Akşamüzeri Nail Karaköse yanıma geldi hocam delikli kayaya çıkalımmı dedi. Bir dağa baktım bir Naile baktım bir ayaklarımı dinledim. Sabah sekizden beri henüz oturmadım ama çıkalım Nail ama Yaşarı da alalım dedim. Yaşarı cebinden aradım çünkü oda hasret gideriyor kimbilir hangi alanda. Yaşar da Ayferi çagırdı. Ben Nail, Yaşar ve Ayferle kardeşi çıkmaya başladık. İçimden çıkamazsam yarı yoldan dönerim diyorum. Ama gayet güzel şekilde delikli kayanın yanına vardık. Çıkarken naralar atıyorum arkadaşlarımın sevdiklerimin isimlerini dağlara söylüyorum. Dğ taş inliyor sesimle. Kaya çok sert bir kaya ama tam ortasından delik açılmış bir insanın rahat rahat girmesi için ve içindede 3-4 kişi barına bilecek şekilde oyulmuş. Çok zorluklarla yapılmış bilemiyorum nekadar zamanda yapıldığını. Ama bana göre Nuhlu biri yapmıştır. Nuhlular taş ustası değilmi. Neden niçin yapılmış hiçbirimiz bilmiyoruz. Bunu aşağı inince Ahmet Gumalara sorayım diyorum. Piknik alanına indiğimde doğruca Tarih deryası olan Ahmet amcama ben yine geldim bu delikli kayayı kim neden yapmış biliyormusun diyorum. Ama oda bilmiyor sadece fikrini söylüyor. Antalya İstanbul yolu mahmarı çayından geçiyormuş bu delikli kayada yolun güvenliğini sağlamak için yapılmıştır dedi Ahmet amcam. Bencede olabilir hatta köyü basmaya gelen eşkiyalardan korumak için gözetleme kuleside olabilir çünkü delikli kayadan her taraf çok rahat görünüyor. (devamı var)
 

O kalabalığı gördükçe yerimde duramıyorum. Bir orada bir burada herkesi görmek istiyorum bunun içinde boyuna ayakta dolaşıyorum gördüklerimle kucaklaşıyorum hasbihal yapıyorum. Bu yüzden halaoğlum somuncu oğlundan fırça bile yedim öğlen yemeğine 2 sefer telefon ederek çağırdı ama ben Nuh sevdalılarıyla kucaklaşcam, muhabbet etcem diye gidemedim yemeğe, hatta amcamın damadı Orhan Okumuş da yemeğe davet etti israrla ama ben yine gidemedim, Adem Narin arkadaşım ise kırıldı beklide bana ama kusura bakmasınlar hepsinin yeri kalbimde yemek alacağım olsun orada yemekten daha önemli işlerimiz vardı yüreklerin buluşması her şeyden önce gelir bana göre. Bir ara Erdogan Işıkı ve eşini gördüm aslında görmedim Suat kardeşim aradı buldu ve başladık muhabbete diyorum ama muhabbet değil bu benim Erdogan kardeşime ve eşine sitemlerimle dolu konuşma sadece. Eşine şikayet ettim Erdoğan kardeşimi siteye yazmadığı için. O yazmazsa siz yazın dedim. Beni kırmadan dinledikleri için sağolsunlar. Sen ne karışıyorsun da diyebilirlerdi. Ama onlarda vatan sevdalısı ve büyüklerine saygılı oldukları için tamam hocam bundan sonra yazacagım dedi ve bende mutlu oldum. O arada Halil özdemirle tanıştırdılar. Yüreği vatan sevdasıyla dolu bir genç. Maşallah bu genç yaşta bilgi dolu bir genç. Ama oda sitemlerimden kurtulamadı. Oda söz verdi yazacagına. Erdoğanı ve Halil kardeşimi yanıma alarak bir posta daha attım piknik alanında gururlanarak. Aklıma İstanbuldan geleceğini yazan Sedat kardeşim geldi ama bulamadım. Demekki gelmemiş. Bir dahaki sefere inşallah. Suat Eşme kardeşim hep yanımdaydı ve arkadaşı Adil Aydınla tanıştırdı. İlahiyatcı pırıl pırıl biri. Ben tabiî ki şaşırdım hiç duymamışım benim duymam için siteye yazması lazım başka türlü nerden bileyim ki. Demek Adil kardeşimde yazmayanlardan onada sitem ettim oda sağolsun söz verdi yazmak için. İşte ben görmek istediklerimi gördüm yaşamak istediklerimi yaşadım. Benim amacım Nuh sevdalılarıyla yüreklerimi buluşturmaktı onuda yaptım. Tanımadığım Nuh sevdalılarını bana bulan, bana onları sitemlerken yardımcı olan yüreği kocaman Suat eşme kardeşime çok hemde çok teşekkür ederim. Yüreği Nuh sevdasıyla yanan Suat kardeşim hem duygulu hem bilgili hemde vatan sevdalısı.(Devamı var)
 

Soguk bir kış günün de dünyama giriverdin. İçimi ısıttın yumuşak kalbimi dahada yumuşattın, mutluluğumu arttırdın bu yüzden yüce Mevla'ya şükür ettim. Sağlıklı ve iyi bir kızım olsun diye ve dualarım kabul oldu.
Ne zaman büyüdün anlamadım, daha dün kulağına ezanı seslenirken okuduğum ezan odanın içinde çınlıyor. Daha dün gibi canım kızım gözümü açtım doğdun, gözümü açtım büyümüşsün. Seni bazen yakından sevdim bağrıma bastım bazen de uzaktan sevdim hep ve hayata hazırlamaya çalıştım elimden geldiğince.
Okumanı istedim, kendini yetiştirmeni istedim bunun içinde elimden ne gelirse yapmaya çalıştım canım kızım. Senin Allah’ını seven, kültürlü olmanı ve iyi bir insan olmanı istedim. Senin ahlaklı biri olmanı, senin tarihini bilen biri olmanı, senin milletini seven biri olmanı istedim hep. Bunun için çalıştım hiç kimse bu dünya da kalıcı değil o yüzden heran bensiz kalacağını düşünerek senin ayaklarının üzerinde durabilmen için çalıştım, hayatı öğretebilmek için çalıştım. Bana göre azçok bunu da başardım sayılır. Hep sana iyi bir örnek olmak istedim. Akraba ve dost ziyaretlerimde hep senin yanımda olmana özen gösterdim. Hem bu benim canım kızım demek için hemde senin akraba ve dost ziyaretlerini Allah'ın bir emri olduğunu öğrenmen için. Bazen baba ben gitmesem dediğin zaman seni zorladım ama zorlamam lazımdı senin bunları öğrenmen için. Sana Allah'ın emirlerini öğretmeye çalıştım İnşallah bu yoldan hiç ayrılmazsın, vatanını sevmeyi öğrettim inşallah vatanını sevmeyi de hep aklında yüreğinde tutarsın. Elbette sende büyüdün ve daha da büyüyeceksin. Belki bir öğretmen belki bir avukat olacaksın. Canım kızım ne olursan ol ama mutlaka evini sevgi ile kuşatan bir ana ol. Can kızım yüreğim hep seninle olacak benim küçük kızım. Hep yüreğim sana akacak kızgın bakışlı canım kızım. Hep seninle olsun sağlık, mutluluk ve iyilik. Allaha emanet ol canım kızım yolun ve bahtın açık olsun bitanem.06.04.07

O'nun doğduğu gece, insanlığın kurtuluşu için çok hayırlı ve mübarek bir başlangıçtır.O gecenin sabahı gerçekten de feyizli bir sabahtı. İnsanlık için yepyeni bir gün doğmuş, aydınlık bir devir açılmıştı. Bir fazilet güneşi ve hidâyet meşalesi olan sevgili peygamberimizin gönderilişi, Yüce Allahın bütün insanlara en büyük nimetlerinden birisidir. Bu hususta Kur\'an-ı Kerim\'de şöyle buyurulmuştur:
Andolsun ki içlerinden, kendilerine Allah'ın âyetlerini okuyan, (kötülüklerden ve inkârdan) kendilerini temizleyen, kendilerine Kitap ve hikmeti öğreten bir Peygamber göndermekle Allah, müminlere büyük bir lütufta bulunmuştur. Halbuki daha önce onlar apaçık bir sapıklık içinde idiler. \" (Âl-i İmrân, 164)
Bu gece, müslümanlar arasında yüzyılllardan beri büyük bir coşku ile kutlanmakta, Sevgili Peygamberimiz derin bir saygı ile anılmaktadır. Büyük Türk Alimi Süleyman Çelebi tarafından yazılan ve asıl adı "Vesiletün'necat" olan mevlid kitabı O'nun doğumunu, üstünlüğünü ve mucizelerini en güzel bir şekilde dile getiren değerli bir eserdir.
Peygamberimizin doğum yıldönümlerinde okunan mevlidleri saygı ile dinlemek, O'nun mübarek ruhuna salât ve selâm okumak hiç şüphesiz büyük milletimizin Sevgili Peygamberimize olan engin sevgi ve bağlılığının bir ifadesidir.

Bununla beraber, O'nun ahlâk ve fazilet dolu hayatını öğrenmek ve kendimize örnek almak başta gelen görevlerimizdendir. Asıl o zaman O\'nun sevgisini ve hoşnutluğunu kazanmış oluruz.

O âlemlerin Rabbinden, "Alemlere rahmet olarak gönderildi." Asırlara sığmayacak inkılapları birkaç sene içerisinde gerçekleştirdi. Evlâtlarını diri diri toprağa gömen babalar O'na ve getirdiği prensiplere iman ettikten sonra mükemmelleştiler, dünyaya insanlık, adalet ve medeniyet rehberi olacak hale geldiler. İnsanlar O'nun tek emriyle, kökü yüzlerce yıl derinde olan alışkanlıklarını bıraktı.

O, yirminci asır insanının yüzyılda yerleştiremediği hakkı, hukuku, adâleti, hürriyeti, demokrasiyi ve insan haklarını bir solukta yerleştirdi. Böylece cehâlet asrı bir saâdet asrı olup, çıktı. Nihayet asır, asırlara taştı. Ve O, çağlar ötesiyle kucaklaştı.
Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed kendisinden önceki peygamberler gibi sadece bir kavme veya millete değil, bütün insanlığa peygamber olarak gönderilmiştir. O'nun diğer peygamberlerden en farklı yönlerinden birisi budur. Nitekim Kur\'an-ı Kerim\'de şöyle buyurulur:

"Biz seni bütün insanlara ancak müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik; fakat insanların çoğu bilmezler." (Sebe, 28)
İİnsanlığın her zaman ve mekânda Hz. Peygamber'in tebliğ ettiği ilâhî mesaja ve bu mesajın hayata geçirilmiş şekli olan onun sünnetine ihtiyacı vardır. O\'nu örnek almak, Kur'an'a uymaktır. Çünkü Hz. Aişe (r.a.)'nın ifâdesiyle O'nun ahlâkı Kur\'an\'dı.(Müslim, Misâfirîn, 139). Kur\'an-ı Kerim, Peygamberimiz Hz. Muhammed'in inananlar için en güzel örnek olduğunu bildirmekte ve bu hususta şöyle buyurulmaktadır:

"Andolsun, Allah'ın rasûlünde sizin için, Allah'a ve âhiret gününe kavuşmayı umanlar için ve Allah'ı çok ananlar için güzel bir örnek vardır.\" (Ahzâb, 21)
Bu geceyi nasıl ihya edelim?
Bütün insanlık âlemine bir hidayet tarihi açan ve âlemlere halis ilâhî rahmet olan böyle yüksek şanlı bir Peygamber\'in ümmeti olmakla şereflenmiş bulunan biz müminlere ne mutlu! Bu geceyi vesile bilerek, O\'na ümmet olmanın şuuruna erebilmek, Bu gecenin manevî zenginliğinden istifâde etmek için en azından bir Tesbih Namazı kılalım, bir de Hatm-i Enbiyâ yapalım. O\'na ümmet olan müminlere gevşeklik yakışmaz. Unutmayalım... Alemlere rahmet olarak gönderilen muazzez Peygamberimizin, doğumunu anarken, yalnız mevlid okumak, ilâhîler söylemek ve kandil simidi dağıtmak yeterli değildir, sadece bu geceyi yaşamak yeterli değildir. Yüce Allah\'ın sevgisine, hoşnutluğuna ve bağışlamasına ermenin yegâne yolu, Peygamberimizin yolundan gitmektir...